Stowarzyszenie Dziennikarzy RP w Katowicach

TVP Polonia

Ministerstwo Spraw Zagranicznych nie jest zadowolone z TVP Polonia jako kanału środowisk polonijnych. Resort rozważa uruchomienie nowego kanału pod roboczą nazwą TVP Polska – poinformowała wiceminister Katarzyna Pełczyńska-Nałęcz. Sprzeciwia się temu rada programowa TVP Polonia.

O przyszłości TVP Polonia dyskutowano we wtorek w Senacie podczas posiedzenia komisji spraw emigracji i łączności z Polakami za granicą. Pełczyńska-Nałęcz podkreślała, że intencją MSZ jest zwiększenie środków na media dla Polonii. “Chodzi jednak o to, by te środki spełniały swój cel. Nie jest obligacją ustawową MSZ finansowanie TVP Polonia, a finansowanie programów skierowanych do Polonii za granicą. Te programy powinny być jak najwyższej jakości i odpowiadać celom priorytetowym polskiej polityki. TVP Polonia, na dziś, nie spełnia tych wymagań” – oceniła. Zdaniem MSZ główną wadą TVP Polonia jest mała liczba audycji kierowanych do Polaków za granicą.

W br. ministerstwo ma przeznaczyć na finansowanie TVP Polonia 6,5 mln zł (w ub.r. było to 8 mln zł). “MSZ mógłby ogłosić przetarg, jednak uznaliśmy – ze względu na misję publiczną i dotychczasową współpracę – że nie zrobimy tego. Proponujemy współpracę Telewizji Publicznej. Oczekujemy od TVP konkretnej ramówki, po wszelkich ustaleniach i wytycznych, i ze zdziwieniem muszę powiedzieć, że telewizja się »zawiesiła«; nie możemy otrzymać tej konkretnej informacji. Słyszymy natomiast, że nagle zabieramy pieniądze TVP Polonia” – podkreślała wiceminister Pełczyńska-Nałęcz, która zapewniła, że MSZ nadal jest zainteresowane współpracą z telewizją publiczną.

Dodała jednak, że resort rozważa uruchomienie nowego kanału telewizyjnego, w miejsce TVP Polonia. Roboczą nazwą nowej stacji jest TVP Polska. Koszt jej ramówki przekracza 25 mln zł. “To cel misyjny, nie komercyjny” – stwierdziła wiceminister. „Zależy nam, by ta telewizja zawierała najlepszy dobór programów z tych produkowanych przez TVP, by była to informacja bieżąca z tego, co dzieje się w Polsce, a także bieżące seriale i filmy, teatr telewizji. Chcemy, by te programy opatrzone były napisami w języku rosyjskim i angielskim. Celem zasadniczym jest stworzenie telewizji nie polonijnej, ale telewizji polskiej dla Polonii z komponentem polonijnym, ale osadzonym lokalnie” – powiedziała Pełczyńska-Nałęcz.

Plany ministerstwa spotkały się ze sprzeciwem członków rady programowej TVP Polonia, według której MSZ nie ma prawa ingerować w ramówkę. Posłanka Joanna Fabisiak (PO), która zasiada w radzie programowej TVP Polonia, podkreślała, że kanał wyrobił sobie markę i realizuje swoją misję. Proponowała zmiany programowe. “Może zacząć od małych reform? Wystarczą dwa miliony na dobry program nauczania języka polskiego. Dać pieniądze i zrobić dobry program dla dzieci, by dzieci polonijne w sposób nowoczesny mogły uczyć się języka” – przekonywała.

Sąd Okręgowy w Warszawie odrzucił pozew Leszka Szymowskiego przeciw Cezaremu Gmyzowi dotyczący tekstu w “Rzeczpospolitej” podpisanego inicjałami “ceg”. Teraz to Gmyz zamierza pozwać Szymowskiego za informacje, jakoby współpracował z SB i UOP-em.

Leszek Szymowski, dziennikarz “Najwyższego Czasu” oraz autor książek “Agenci SB kontra Jan Paweł II” i “Zamach w Smoleńsku”, pozwał Cezarego Gmyza w sprawie tekstu, który ukazał się w “Rzeczpospolitej” w kwietniu 2012 roku. Autor posługujący się inicjałami “ceg” opisał, jak Jan Piński, doradca wydawcy książek Szymowskiego, próbował zastraszyć zbierającego materiały do artykułu o nich dziennikarza “Rz” tym, że ujawni rzekomą współpracę Cezarego Gmyza z UOP-em na początku lat 90. W artykule znalazły się też krytyczne opinie o książkach Szymowskiego, wyrażone m.in. przez Antoniego Macierewicza i Tomasza Sakiewicza.

Dziennikarz “Najwyższego Czasu” uznał, że to Cezary Gmyz jest autorem tej publikacji, i w pozwie zarzucił mu nierzetelność i nieznajomość opisywanego tematu oraz domagał się przeprosin i zapłaty 20 tys. zł odszkodowania. Jednak Sąd Okręgowy w Warszawie orzekł, że autorstwo tekstu podpisanego “ceg” jest objęte tajemnicą dziennikarską, a w tej sytuacji roszczenia można kierować nie wobec Gmyza, tylko wydawcy “Rzeczpospolitej”. Dodatkowo uznał, że dowody przedstawione przez Szymowskiego są niedopuszczalne w świetle prawa.

Cezary Gmyz

Cezary Gmyz w rozmowie z Wirtualnemedia.pl przyznaje, że krytykował książki Szymowskiego na swoich profilach w serwisach społecznościowych, jednak nie tego dotyczył pozew sądowy. – Natomiast nie mogę ujawnić, czy jestem autorem tekstu podpisanego inicjałami “ceg”, ponieważ tajemnica dziennikarska obejmuje zarówno informatorów, jak i autorów. Jej uchylenia sąd może zażądać od wydawcy “Rzeczpospolitej” tylko w przypadku najcięższych przestępstw - stwierdza.

Za to Leszek Szymowski informuje nas, że poprosił Gremi Media o potwierdzenie, że to Cezary Gmyz jest autorem tego artykułu, i otrzymał takie zaświadczenie, które przedłożył w sądzie. – Dlatego podjęty wyrok jest według mnie wysoce nieuzasadniony i krzywdzący i będę się od niego odwoływać – zapowiada. Dodaje, że Gmyz łamie wszelkie zasady dziennikarskie, najpierw opluwając go na łamach gazety bez dania mu możliwości odpowiedzi na zarzuty, a następnie wypierając się autorstwa swojego tekstu.

Z kolei zdaniem Cezarego Gmyza kierując przeciw niemu pozew Leszek Szymowski chciał wyprzedzić jego kroki prawne w sprawie pogłosek, jakoby współpracował z SB i był konsultantem UOP-u. Informacje te co prawda nie znalazły się w książce Szymowskiego “Media a bezpieka”, ale według Gmyza przesyłał on je mailowo wśród znajomych. Żeby im zaprzeczyć, dziennikarz “Do Rzeczy” poddał się w ub.r. procesowi autolustracji, który potwierdził, że nie współpracował z SB .

Cezary Gmyz zapowiada, że za rozpowszechnianie tych informacji wytoczy Szymowskiemu proces cywilny o zniesławienie.

Sąd Najwyższy Białorusi oddalił wczoraj zarzuty o kradzież znaku towarowego Belsat TV przez polską Telewizję Biełsat.

Sprawę wytoczył Andriej Bieliakow, właściciel znaku towarowego Belsatplius. Białoruski biznesmen zajmujący się m.in. sprzedażą anten satelitarnych przejął prawa w maju 2006 roku, gdy pojawiły się pierwsze informacje o powstaniu Biełsatu. W pozwie domagał się zaprzestania nadawania programu Biełsatu z satelity Astra 4A na terytorium Białorusi. “Argument i dowody przedstawione przez powoda nie odpowiadały wymogom formalnym i dlatego sąd podjął taką decyzję” – powiedział cytowany przez serwis Belsat.eu przedstawiciel Biełsatu w Mińsku Michał Janczuk. Dodał też, że szczególnie ważny jest fakt, że zgodnie z białoruskim prawem Bieliakow już nigdy więcej nie będzie mógł pozwać Biełsatu w tej samej sprawie.

Tegoroczna edycja konkursu o Polsko-Niemiecką Nagrodę Dziennikarską im. Tadeusza Mazowieckiego spotkała się z dobrym przyjęciem. Do 10 stycznia zgłoszono 136 prac, z tego 70 z Niemiec i 66 z Polski. Ponownie najwięcej, bo 71 prac, nadesłano w kategorii Prasa. W kategorii Telewizja zgłoszono 39 prac, w kategorii Radio – 26.

Już podczas wstępnego zapoznania się z tegorocznymi materiałami  można zauważyć ich różnorodność tematyczną. Oprócz tematów historycznych wiele prac odnosi się do codziennej kooperacji obu narodów. Opisywane jest pierwsze pokolenie Polaków, które dorasta w wolnej Polsce i dzięki nowym technologiom pozostaje w ciągłym kontakcie z sąsiadem zza zachodniej granicy. Wśród tegorocznych niemieckich prac dostrzec można również kilka dotyczących tematu migracji. Polacy opisują życie w nowej ojczyźnie, Niemcy opowiadają, jak wygląda mieszkanie po sąsiedzku z Polakami, którzy pracują, ożywiają gminy czy eksportują produkty cieszące się w kraju największą popularnością.

Po stronie polskiej kilka tegorocznych materiałów mierzy się z tematem odnajdywania tożsamości. Przedstawiciele pokolenia wojennego opowiadają o poszukiwaniu swoich korzeni. Polskie prace wracają także do dawniejszej polsko-niemieckiej historii i przypominają m.in. Bitwę Narodów pod Lipskiem czy pisarza pochodzenia śląskiego Gerharta Hauptmanna. Wiele prac poświęconych jest tematom kulturalnym: polsko-niemieckim grupom teatralnym czy festiwalom.

W najbliższych tygodniach polsko-niemieckie jury nominuje najlepsze prace, a następnie wybierze zwycięzców konkursu. Poznamy ich podczas uroczystej Gali odbywającej się w ramach Polsko-Niemieckich Dni Mediów 8 maja 2014 roku w Sali Plenarnej nowego Landtagu w Poczdamie. Będzie to siedemnasta Gala Nagrody. Polsko-Niemiecka Nagroda Dziennikarska od grudnia 2013 roku nosi nazwę “Polsko-Niemieckiej Nagrody Dziennikarskiej im. Tadeusza Mazowieckiego” w uznaniu dla działalności dziennikarskiej tego zmarłego w październiku 2013 roku działacza na rzecz praw obywatelskich i pierwszego demokratycznego premiera Polski po roku 1989.

Fundatorami Nagrody są: Fundacja Współpracy Polsko-Niemieckiej, Fundacja Roberta Boscha i sześć regionów partnerskich – kraje związkowe Brandenburgia, Meklemburgia-Pomorze Przednie i Wolne Państwo Saksonia, oraz trzy województwa – zachodniopomorskie, lubuskie i dolnośląskie.

Polsko-Niemiecka Nagroda Dziennikarska im. Tadeusza Mazowieckiego przyznawana jest w trzech kategoriach: Prasa, Radio i Telewizja, a wysokość każdej z nich wynosi 5000 euro. Nagroda specjalna “Dziennikarstwo na Pograniczu” zostanie przyznana za materiał przygotowany przez dziennikarzy z sześciu regionów partnerskich, który w wyjątkowy sposób dokumentuje integrację, przemiany i nowe problemy codzienności na pograniczu. Wysokość tej nagrody to również 5000 euro. Wyróżnienie zostanie wręczone przez brandenburskiego ministra ds. europejskich, Ralfa Christoffersa.

Polsko-Niemiecka Nagroda Dziennikarska przyznawana jest od 1997 roku, od 2008 roku w ramach corocznych Polsko-Niemieckich Dni Mediów.

Kontakt:

Magdalena Maria Przedmojska
menedżer projektów
Fundacja Współpracy Polsko-Niemieckiej
ul. Zielna 37, 00-108 Warszawa
Tel.: + 48 (22) 338 62 73
Faks: + 48 (22) 338 62 01
magdalena.przedmojska@fwpn.org.pl

Heidrun Müller
Biuro Polsko-Niemieckiej Nagrody Dziennikarskiej
Kancelaria Wolnego Państwa Saksonii
Archivstraße 1, 01097 Drezno
Tel.: +49 (351) 564 1332
Faks: +49 (351) 564 1359
kom.: +49 177 246 5130
dpjp@sk.sachsen.de