Stowarzyszenie Dziennikarzy RP w Katowicach

Irena Dziedzic

SN oddalił kasację Prokuratora Generalnego od prawomocnego wyroku oczyszczającego Dziedzic. “Autor kasacji nie wykazał, by w postępowaniu odwoławczym zaistniały rażące naruszenia prawa, mogące wpłynąć na treść rozstrzygnięcia” – mówił w uzasadnieniu postanowienia SN sędzia Dariusz Kala.

Po wyroku 88-letnia Dziedzic zapowiedziała pozwy wobec tych, którzy “naruszali jej dobra osobiste” w tej sprawie (nie ujawniła, kogo ma myśli). Także w czwartek Sąd Okręgowy w Warszawie odroczył do 8 kwietnia proces cywilny, jaki Dziedzic wytoczyła IPN w związku z jej lustracją. IPN wnosi o oddalenie pozwu.

W 2006 r. “Newsweek”, a potem m.in. TVP podały nazwisko Dziedzic wśród dziennikarzy PRL, którzy mieli być tajnymi współpracownikami SB. Dziedzic, która zaprzeczała, by była “Marleną”, wniosła do sądu o autolustrację. Mówiła o “nachodzeniu” jej przez SB, która “utrudniała jej pracę zawodową” i fabrykowała akta. Uznała się za wieloletnią ofiarę tajnych służb, bo sprawa jej rzekomej współpracy miała być zemstą wysokiego oficera służb za to, że w latach 50. nie chciała z nim tańczyć.

Nie zachowała się ani teczka pracy “Marleny”, ani jej zobowiązanie do współpracy. Są zaś zapisy oficera prowadzącego Włodzimierza Lipińskiego (już nie żyje) i sześć dokumentów z lat 60., pod którymi Dziedzic miała się podpisać; w tym pokwitowania wzięcia pieniędzy. Według IPN miała też ona dostać od SB 9 tys. zł pożyczki, którą oddała dopiero po czterech latach. Dziedzic mówiła, że “nie ma w świadomości”, by przyjmowała pożyczkę, bo “nie miała wtedy problemów finansowych”. Pokwitowania pieniędzy od SB uznała za zmanipulowane.

W 2010 r. Sąd Okręgowy Warszawa-Praga uznał – jak wniósł IPN – za nieprawdziwe jej oświadczenie lustracyjne zaprzeczające związkom ze służbami PRL i zakazał jej pełnienia funkcji publicznych na trzy lata. “Lustrowana przekazywała informacje kontrwywiadowi w ograniczonym zakresie, kontakty były sporadyczne, ale jednak była to współpraca” – uznał SO.

W 2011 r. Sąd Apelacyjny uchylił ten wyrok, uznając że SO nie wykazał, by Dziedzic miała świadomość współpracy oraz by doszło do jej “materializacji”. SA ocenił, że pokwitowania nie są typowe, bo zazwyczaj agenci nie podpisywali się nazwiskiem, lecz kryptonimem.

W ponownym procesie SO uznał w 2012 r. oświadczenie Dziedzic za prawdziwe, bo nie ma “bezspornych dowodów” na podjęcie współpracy, przekazywanie informacji operacyjnych, świadomości współpracy i jej tajności. SO dodał, że informacje od Dziedzic nie były istotne i nie można wykluczyć, że w nie pochodziły od niej, tylko od otaczającej ją “sieci agentów” lub z podsłuchu.

W 2013 r. Sąd Apelacyjny niejednogłośnie oddalił apelację IPN. Powoływał się on na odnalezioną już po wyroku z 2012 r. w IPN notatkę Lipińskiego nt. spotkania z 1958 r. z “Marleną”. Notatkę wysłano szefowi PZPR Władysławowi Gomułce, wraz z dopiskiem wiceszefa MSW Mieczysława Moczara, że pod tym kryptonimem kryje się Dziedzic.

W notatce esbek pisał, że “Marlena” opisywała mu reakcje na odejście Stefana Staszewskiego z funkcji prezesa PAP – na co miał nalegać m.in. ambasador ZSRR, a Gomułka miał zakazać Staszewskiemu pełnienia wyższych funkcji, czemu z kolei miał być przeciwny ówczesny premier Józef Cyrankiewicz. Według IPN notatka dowodzi wagi sprawy, skoro informowano o niej szefa PZPR.

SA uznał, że notatka z 1958 r. nie wnosi niczego nowego, bo nie wiadomo, w jakiej formule uzyskano te informacje, czy w ramach podjętej współpracy. Obrona uznała notatkę za “wrzutę” IPN.

Kasacja podpisana przez wiceprokuratora generalnego Roberta Hernanda wnosiła o zwrot sprawy do SO. Kasacja powoływała się m.in. na sprawę notatki. “Funkcjonariusze nie napisaliby nieprawdy dla szefa MSW i PZPR” – dowodził w SN prok. IPN Piotr Stawowy.

Pełnomocnik Dziedzic mec. Leszek Ziomek i ona sama byli za oddaleniem kasacji jako “oczywiście bezzasadnej”. “Esbecy przypisywali swym +agentom+ informacje z podsłuchów” – mówił adwokat. Dziedzic powiedziała, że nie rozmawiała ze Staszewskim. “Esbecy pisali wszystko dla awansów” – dodała.

SN uznał kasację za “oczywiście bezzasadną”, co oznacza że nie powstanie pisemne uzasadnienie tej decyzji. SN podkreślił, że SA ocenił notatkę, choć “mógł to uczynić bardziej dogłębnie”.

Według SN cała sprawa była “nietypowa”, a materiał “kruchy”, choć niektóre dokumenty wskazywały na możliwość współpracy. Sędzia Kala podkreślił zarazem, że ich całościowa ocena musiała uwzględniać zasadę, że nie dające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść lustrowanego. Dodał, że SB pisała o Dziedzic, iż “nie realizowała naszych zadań”.

Dziedzic urodziła się w Kołomyi (dziś Ukraina). Pracę dziennikarską zaczęła w 1946 r.; od 1956 r. była w TVP. Stworzyła pierwszy talk-show “Tele-Echo”, który prowadziła 25 lat (do kwietnia 1981 r.). Od 1983 do 1991 r. prowadziła “Wywiady Ireny Dziedzic”.

Magdalena Chudzikiewicz została dyrektor zarządzającą pionu Internet, IT i marketingu w Grupie Polskapresse. Przejęła kompetencje członka zarządu Grzegorza Haftarczyka, który odszedł z firmy za porozumieniem stron.

Magdalena Chudzikiewicz

Przed Chudzikiewicz zostały postawione zadania integracji produktów internetowych, technologii Polskapresse i Mediów Regionalnych, a także wdrożenie strategicznych dla obu spółek projektów, jak strategie sprzedaży kontentu, produktów bezpłatnych i pozyskiwania nowych źródeł przychodów

Obszar poligrafii przechodzi pod opiekę Dariusza Świąder, wiceprezesa Polskapresse, prezesa Mediów Regionalnych.

Magdalena Chudzikiewicz z Polskapresse związana jest od 2005 roku. Swoją karierę w mediach rozpoczynała od stanowiska PR managera i rzecznika prasowego Grupy Polskapresse. Od 2011 roku jest dyrektorem marketingu Grupy, najpierw prasy, a od 2012 także internetu, oraz rzecznikiem prasowym. Z ramienia zarządu nadzorowała wdrożenie strategii pozyskiwania nowych źródeł przychodów dla Grupy, m.in. SMS premium, bazy danych, a w ostatnim roku także przygotowanie strategii sprzedaży kontentu.

Grzegorz Haftarczyk wiceprezesem Grupy Polskapresse był od 2005 roku. Wcześniej pracował m.in. jako prezes Polskapresse Oddział Prasa Krakowska, prezes Parkiet Media, a także wiceprezes Polskapresse oddział Prasa Bałtycka.

Redakcje “Wprost” i “Tygodnika do Rzeczy” z początkiem marca przeprowadzą się do warszawskiego kompleksu biurowego Batory Office Buildings. Wraz z nimi przenosi się główny udziałowiec wymienionych tytułów, Platforma Mediowa Point Group SA, i jej spółki zależne.

W Batory Office Building dwa piętra zajmą redakcje "Wprost" i "Tygodnika Do Rzeczy"

Batory Office Buildings położony jest przy Alejach Jerozolimskich w dzielnicy Włochy. Od września 2012 roku PMPG działała w części biurowej Blue City na Ochocie, a powstała na początku 2013 roku redakcja “Tygodnika do Rzeczy” (wydawany jest przez spółkę Orle Pióro) miała odrębną siedzibę przy ul. Racławickiej.

Zarząd PMPG przenosiny tłumaczy konsolidacją działalności w jednym biurowcu, co ma poprawić komunikację w grupie. Ważnym argumentem są też oszczędności. Spółki i redakcje PMPG zajmą teraz dwa piętra biurowca o łącznej powierzchni 1,2 tys. mkw. Tymczasem po nabyciu AWR Wprost w końcu 2009 roku grupa PMPG zajmowała ponad 5 tys. mkw. i była związana długoterminowymi umowami na wynajem, co znacząco obciążało jej wyniki. W 2012 roku strata netto PMPG wyniosła 10,5 mln zł. W marcu spółka ogłosi wyniki za ub.r., według ogłoszonych wcześniej prognoz będą to zyski (EBITDA – 6,8 mln zł, zysk brutto – 5,9 mln zł).

Analizę tego, co kryją bilanse PMPG i jej spółek zależnych oraz w jaki sposób zarząd PMPG zabiega o poprawę ich wyników, zamieścimy w marcowym wydaniu miesięcznika “Press”.

"Życie Pleszewa" i "Gazeta Jarocińska"

“Gazeta Jarocińska” i “Życie Pleszewa” (oba wydaje Południowa Oficyna Wydawnicza) opublikowały teksty o skutkach prowadzenia samochodu pod wpływem alkoholu, a wraz z nimi listy osób skazanych za to z terenu, na którym się ukazują tygodniki. Eksperci nie mają pewności, czy publikowanie takich informacji jest powinnością mediów.

Opublikowane listy zawierają imiona i pierwsze litery nazwisk skazanych za jazdę po pijanemu oraz miejscowości, w których mieszkają. Listy przygotowały, na wniosek redakcji, Sąd Rejonowy w Jarocinie oraz jego Wydział Zamiejscowy Karny z siedzibą w Pleszewie, a obejmują skazanych w 2013 roku. – Na pomysł tej publikacji wpadliśmy po spektakularnych wypadkach w Kamieniu Pomorskim czy Trójmieście, w których zginęli ludzie, a które spowodowali pijani kierowcy – mówi Piotr Piotrowicz, właściciel i prezes Południowej Oficyny Wydawniczej. – Funkcją mediów jest piętnowanie takich czynów – dodaje. Osobiście nie miał żadnych oporów przed opublikowaniem listy, choć jak sam przyznaje, w wielu przypadkach podane dane wskazują jednoznacznie na to, kto się pod nimi kryje. Jak mówi Piotrowicz, żaden ze skazanych wymienionych na liście nie interweniował u niego w sprawie publikacji. To samo mówi Przemysław Góralczyk, autor tekstu, który ukazał się w “Życiu Pleszewa”.

Podobną publikację szykuje należące do tego samego wydawcy “Życie Rawicza”. Natomiast “Życie Gostynia” raczej takich list nie opublikuje, bo tamtejszy sąd rejonowy zazwyczaj w przypadku spraw o jazdę pod wpływem alkoholu orzeka podanie wyroku do publicznej wiadomości, więc informacje takie pismo publikuje sukcesywnie. – Tylko skopiowalibyśmy to, co już było – mówi Hanna Hejduk, redaktor naczelna tytułu.

Czy redakcje dobrze zrobiły, publikując takie dane? Zdaniem mec. Jerzego Naumanna, trudno to jednoznacznie ocenić. – Na szali są tu bowiem dwa dobra: pierwsze to ochrona prywatności osoby skazanej, druga wartość to odstraszanie potencjalnych pijanych kierowców, którzy mogliby powodować wypadki. Zatem dziennikarza można tu albo rozgrzeszyć, albo próbować pociągnąć do odpowiedzialności w zależności od tego, prymat której wartości się uzna – mówi Naumann. I zwraca uwagę, że w ten sposób media wyręczają sądy, które nie wiedzieć czemu – jak stwierdza – rzadko orzekają podanie wyroku do publicznej wiadomości.

Wątpliwości co do oceny działania wielkopolskich tygodników ma również psycholog Krystyna Kmiecik-Baran, kierownik działu analiz Europejskiego Instytutu Analiz Społecznych. Jak wskazuje, publikowanie takich danych, mimo że zgodne z przepisami, jest działaniem na granicy prawa, bo można w ten sposób zidentyfikować skazanych w małych miejscowościach. – Rozumiem piętnowanie pijanych kierowców, którzy powodują wypadki, ale strachem nie da się zdyscyplinować społeczeństwa. Publikowanie informacji, które nie zostały upublicznione zgodnie z wyrokiem sądu, przywołuje mi na myśl stosowanie środków pozaprawnych w czasach komuny – mówi Kmiecik-Baran.

Pięć wydawanych przez Południową Oficynę Wydawniczą tytułów ma w sumie 35 tys. egz. nakładu. Każde z pism ma zasięg powiatu.