Stowarzyszenie Dziennikarzy RP w Katowicach

Wręczenie nagród za najlepsze materiały dziennikarskie, dla najlepszych dziennikarzy oraz Mediów 25-lecia.

Kto zdobędzie tytuł Dziennikarza Roku 2014, a komu przypadną nagrody Grand Press za materiały dziennikarskie oraz Grand Press Digital i Grand Press Economy – dowiemy się 11 grudnia br. na gali finałowej Grand Press 2014, która rozpocznie się o godz. 19.30 w Centrum Artystycznym Fabryka Trzciny w Warszawie.

Będzie to gala wyjątkowa – z okazji jubileuszu czerwcowych wyborów 1989 roku miesięcznik “Press” przyzna też nagrody: Media 25-lecia. Otrzymają je redakcje, które wniosły największy wkład w rozwój wolnych mediów i stały się kuźniami profesjonalnego dziennikarstwa.

Transmisję wideo z gali będzie można oglądać od godz. 19.30 na stronie www.grandpress.pl. Informacje o laureatach będą podawane na bieżąco na stronie www.grandpress.pl. Wydarzenie będziemy relacjonować na Facebooku (profil MiesiecznikPress) i Twitterze (@PressRedakcja (http://www.press.pl).

Grand Press Economy

To nagroda dla dziennikarza wyróżniającego się profesjonalizmem, rzetelną i obiektywną prezentacją tematów ekonomicznych, wysoką jakością publikowanych materiałów. Przyznaje ją redakcja “Press” po konsultacji z 31 szefami redakcji zajmujących się ekonomią, gospodarką i finansami, z dziennikarzami oraz ekspertami ekonomicznymi. Laureat dostanie czek na 15 tys. zł i nagrody rzeczowe. Partnerem nagrody jest PKO Bank Polski. Nominowanymi w tej kategorii są:

1/ Paweł Blajer (TVN 24 Biznes i Świat) – w programie “Biznes dla ludzi” pomaga ominąć kłody, które ustawodawca bezustannie rzuca pod nogi przedsiębiorcom. Od zaproszonych ekspertów potrafi wydobyć zdania zrozumiałe nie tylko dla księgowych i prawników. Przedsiębiorcom wyjaśnia, jak sobie radzić z urzędnikami, lecz również ze swoimi pracownikami.

2/ Bartek Godusławski (PAP Biznes) – specjalista od tematów związanych z finansami publicznymi, makroekonomią, rynkami walut i papierów dłużnych. Działy ekonomiczne dzienników podkreślają, że dla jego depesz warto kupować serwis PAP.

3/ Maciej Samcik (“Gazeta Wyborcza”) – od kilku lat pokazuje, jak wykorzystywać stare i nowe media do informowania i edukowania. Przygotowuje dodatek “Pieniądze Ekstra” do “Gazety Wyborczej”, prowadzi blog “Subiektywnie o finansach”, kanał na YouTube, jest aktywny w mediach społecznościowych. Specjalista od finansów osobistych.

4/ Rafał Woś (“Dziennik Gazeta Prawna”) – z publicystyczną dojrzałością oprowadza czytelników po meandrach ekonomii, wyjaśniając im rolę, jaką odgrywa ona w życiu państwa i jego obywateli. Rozświetla ciemne strony polskiej transformacji gospodarczej. W książce “Dziecięca choroba liberalizmu” udowadnia, że rozwiązania dla polskiej gospodarki, które większość opinii publicznej przedstawia jako słuszne i bezalternatywne, wcale takie nie są.

Grand Press Digital

To nagroda dla dziennikarza bądź redakcji za innowacyjne podejście w wykorzystywaniu nowoczesnych technologii w pracy dziennikarskiej. Przyznaje ją redakcja “Press” po konsultacji z 32 specjalistami od nowych mediów i technologii. Laureat dostanie czek na 15 tys. zł i nagrody rzeczowe. Partnerem nagrody jest Google. Nominowanymi w tej kategorii są:

1/ Jarosław Kuźniar (TVN 24) – za twórcze wykorzystanie sieci społecznościowych w pracy dziennikarskiej. To absolutny rekordzista pod względem liczby obserwujących go na Twitterze. Pokazuje, jak dziś ważne jest, by dziennikarz utrzymywał kontakt z odbiorcami.

2/ Redakcja “Dziennika Zachodniego” – za wzorcowe wykorzystanie najnowszych narzędzi cyfrowych w pracy regionalnych dziennikarzy. I to w różnych formach. Ich reportaże multimedialne prezentują wysoki poziom. Twitter stał się dla “Dziennika Zachodniego” ważnym kanałem przekazywania informacji. Cyfrowy tygodnik “Śląsk Plus” to przykład, jak media w regionach mogą odpowiadać na potrzeby informacyjne mieszkańców w epoce Web 3.0.

3/ Vadim Makarenko (“Gazeta Wyborcza”) – za stworzenie pierwszego prawdziwego serwisu z dziennikarstwem danych w Polsce: BIQdata.pl. Dzięki jego zaangażowaniu powstał serwis prezentujący zwizualizowane informacje statystyczne tworzone za pomocą najnowszych narzędzi.

4/ Przemysław Pająk (SpidersWeb.pl) – za zbudowanie jednego z najbardziej liczących się serwisów o nowych technologiach oraz za to, że jak nikt w Polsce czuje media społecznościowe i ich znaczenie dla promowania treści.

5/ Wawrzyniec Smoczyński (“Polityka”, “Polityka Insight”) – za udowodnienie, że można skutecznie sprzedawać w Internecie treści wysokiej jakości. Serwis dociera – dzięki wersji angielskiej – również do placówek dyplomatycznych i oddziałów korporacji międzynarodowych.

Nagrody Grand Press

To nagrody przyznawane przez jury Grand Press najlepszym materiałom dziennikarskim mijającego roku. Do konkursu Grand Press 2014 zgłoszono 703 prace. Jury nominowało do finału 55 materiałów. Zwycięzcy w kategoriach otrzymują czek równowartości 1000 euro oraz nagrody rzeczowe.

Dziennikarz Roku 2014

11 grudnia zostanie również ogłoszony zwycięzca konkursu na Dziennikarza Roku 2014. Tytuł przyznaje całe środowisko dziennikarskie – zwycięzca jest wyłaniany w wyniku głosowania polskich redakcji. To nagroda za profesjonalizm, promowanie światowych standardów pracy w mediach i przestrzeganie etycznych kanonów zawodu. Nominacje zgłaszają kolegia redakcyjne polskich gazet, czasopism, stacji radiowych i telewizyjnych oraz portali internetowych. Wygra dziennikarz, któremu głosujące redakcje przyznały najwięcej punktów.

Nagrodą dla Dziennikarza Roku 2014 jest czek równowartości 10 tys. euro i statuetka stalówki.

Przypominamy, że dotychczas tytuł Dziennikarza Roku zdobyli: Jacek Żakowski (1997), Monika Olejnik (1998), Tomasz Lis (1999), Kamil Durczok (2000), Waldemar Milewicz (2001), Janina Paradowska (2002), Anna Marszałek (2003), Marcin Pawłowski (2004), Justyna Pochanke (2005), Tomasz Sekielski i Andrzej Morozowski (2006), Marcin Kącki i Tomasz Lis (2007), Bogdan Rymanowski (2008), Tomasz Lis (2009), Artur Domosławski (2010), Andrzej Poczobut (2011), Jerzy Jurecki (2012), Mariusz Szczygieł (2013).

NOMINACJE DO NAGRÓD GRAND PRESS 2014

(w nawiasie: medium, w którym materiał się ukazał)

Kategoria NEWS

1/ “Kwit na generała” – Wojciech Czuchnowski (“Gazeta Wyborcza”) ujawnił, że powodem kłopotów wiceszefa MON gen. Waldemara Skrzypczaka był przyjacielski list, który wysłał do jednej z firm biorących udział w przetargu na dostawę broni. W efekcie generał podał się do dymisji.

2/ “Koszt błędu urzędnika”, “Rok wakacji od fiskusa” – teksty Pawła Rochowicza (“Rzeczpospolita”) alarmujące, że nieopublikowanie ustawy o zagranicznej spółce kontrolowanej spowoduje miliardowe straty na podatkach. Ustawę szybko opublikowano.

3/ Cykl: “Klauzula okrucieństwa”, “Panie profesorze, proszę przestać kłamać!”, “Sumienie doktora Chazana” – autorstwa Magdaleny Rigamonti (“Wprost”), która ujawniła, że dyrektor warszawskiego szpitala prof. Bogdan Chazan odmówił rodzicom prawa do aborcji, powołując się na klauzulę sumienia, choć płód był nieuleczalnie chory. Dziecko zmarło po 10 dniach, lekarz stracił funkcję dyrektora szpitala.

4/ “Igrzyska w Krakowie za słone miliardy” – Dawid Serafin (“Polska Gazeta Krakowska”) jako pierwszy ostrzegł, że planowane zimowe igrzyska olimpijskie w Krakowie pochłoną miliardy złotych, w tym 48 mln zł stanowią koszty „aplikowania i kandydowania”, a 8 mln zł to koszty pensji i delegacji członków komitetu organizacyjnego.

5/ “Afera podsłuchowa” – materiał przygotowany przez zespół “Wprost”: Agnieszkę Burzyńską, Piotra Nisztora, Joannę Apelską, Cezarego Bielakowskiego, Grzegorza Sadowskiego, Michała Majewskiego i Sylwestra Latkowskiego, w którym ujawniono, że w Warszawie przez wiele miesięcy nielegalnie nagrywano rozmowy wysokich urzędników, w tym szefa MSW, polityków i biznesmenów.

6/ “Gigantyczna odprawa dla nowej szefowej resortu” – Tomasz Skory (RMF FM) podał, że Maria Wasiak na przejściu z PKP do Ministerstwa Infrastruktury zyska ponad pół miliona złotych odprawy z tytułu kontraktu menedżerskiego. Po tym newsie minister Wasiak zrezygnowała z przyjęcia pieniędzy.

7/ Cykl czterech informacji dotyczących zatrzymania rosyjskich szpiegów – w którym Maciej Duda i Robert Zieliński (TVN24.pl) podali, że ABW zatrzymała oficera Wojska Polskiego pod zarzutem szpiegowania na rzecz Rosji oraz że zatrzymany przez ABW pod tym samym zarzutem prawnik dostał się do Sejmu dzięki zaproszeniu Twojego Ruchu, choć ten do końca zaprzeczał.

Kategoria DZIENNIKARSTWO ŚLEDCZE

1/ “Jak zorganizowaliśmy przemyt broni dla prorosyjskich separatystów” – Bertold Kittel i Jarosław Jabrzyk (“Superwizjer”, TVN) oraz Janek Kroupa (Česky Rozhlas Radiožurnál) poprzez dziennikarską prowokację ujawniają, jak działa nielegalny międzynarodowy handel bronią.

2/ “Niby radca, kancelaria niby z Londynu i skrzywdzeni przez Amber Gold”, “On + ona = prawnik widmo” – teksty Miry Suchodolskiej (“Dziennik Gazeta Prawna”) i Marcina Rybaka (“Polska Gazeta Wrocławska”) opisujące, jak fikcyjny prawnik z fikcyjnej kancelarii prowadził fikcyjną działalność, po raz drugi żerując na pokrzywdzonych przez Amber Gold.

3/ Cykl: “Nieprawidłowości w państwowym instytucie słuchu” – teksty Dawida Tokarza (“Puls Biznesu”) o nieprawidłowościach w państwowym Instytucie Fizjologii i Patologii Słuchu.

4/ „Składy węgla” – Michał Fuja („Uwaga!”, TVN) prześledził, jak firma SkładyWęgla.pl, będąca potentatem sprzedaży węgla detalicznego, oszukiwała klientów, dodając do surowca kamienie, zalewając go wodą bądź niedoważając towar.

5/ “Ubój rytualny” – materiał Endy’ego Gęsiny-Torresa (“Po prostu”, TVP 1), w którym dziennikarz próbuje prześledzić, w jaki sposób na targ w Jerozolimie trafia koszerne mięso z Polski, mimo że ubój rytualny jest u nas zakazany – i dochodzi do zaskakujących wniosków.

6/ “ZUS” – materiał Jakuba Sobieniowskiego (“Fakty”, TVN) ujawniający, że przetarg na system informatyczny ZUS wygrało Asseco, którego pracownicy byli w radzie jednej fundacji z pracownikami ZUS i pracownicą Urzędu Zamówień Publicznych.

7/ Cykl tekstów o pośle PSL Janie Burym autorstwa Wojciecha Cieśli i Michała Krzymowskiego (“Newsweek Polska”), którzy opisują dziwne powiązania posła z osobami namierzonymi przez CBA; opłacanie kampanii PSL przez wysokich rangą urzędników oraz obsadzanie przez posła Burego swoimi ludźmi firm i urzędów w regionie.

Kategoria PUBLICYSTYKA

1/ “Kontrreformacja 2.1” – Wojciech Staszewski (“Newsweek Polska”) prezentuje sześć przykazań państwa wyznaniowego i na kolejnych przykładach udowadnia, że jest nam coraz bliżej do niego.

2/ “Jestem Polakiem, pomagam Ukrainie” – Bronisław Wildstein (“Tygodnik do Rzeczy”) stwierdza, że Polskę stać na samodzielną politykę wobec Ukrainy, a obecny w naszej polityce zagranicznej minimalizm wywodzi się wprost z błędnej, jego zdaniem, koncepcji narodowego egoizmu Romana Dmowskiego.

3/ “Majątkowa nierównowaga” – Rafał Woś (“Dziennik Gazeta Prawna”) udowadnia, że rozwarstwienie majątkowe w Polsce jest niedoszacowane, nienaturalnie duże i stawia nas poniżej sąsiadów, na równi z krajami o niskim poziomie rozwoju.

4/ “Łódź miasto przeklęte” – tekst Michała Matysa (“Gazeta Wyborcza”) będący próbą diagnozy, co za fatum wisi nad Łodzią, że mieszkańcy wolą ją raczej opuszczać, niż do niej wracać, pomimo korzystnie przebiegających autostrad i nowych inwestycji.

5/ “Serdecznie witamy w Auschwitz” – Elżbieta Sidi (“Gazeta Wyborcza”) wykazuje, że coroczne wycieczki młodych Izraelczyków do Polski mają w programie wyłącznie miejsca straceń, dlatego po tygodniowym pobycie młodzi Żydzi nic o prawdziwej Polsce nie wiedzą, mając nas wszystkich za antysemitów.

6/ “Hala odlotów. Powstanie warszawskie – pamięć, mit, popkultura” – autorzy telewizyjnej debaty: Katarzyna Janowska, Marzena Podgórska i Krzysztof Olesiński (TVP Kultura), dociekają, czy multimedia, współczesne kino i nowoczesne muzea przekazują młodym prawdę o powstaniu warszawskim, czy raczej popkulturowo zakłamują jego klęskę.

7/ “Zwykła dziewczyna, która była aktorką” – tekst Marka Górlikowskiego (“Gazeta Wyborcza”), krytyka mediów i społeczeństwa, które z umierania aktorki Anny Przybylskiej uczyniły dobrze sprzedający się spektakl. Z szacunku dla aktorki autor nie wymienia jej nazwiska, by nie brać udziału w handlowaniu jej śmiercią.

Kategoria REPORTAŻ PRASOWY

1/ “Byliśmy normalną rodziną” – reportaż Marcina Wójcika (“Gazeta Wyborcza – Duży Format”) o katolickiej rodzinie, w której było wszystko oprócz wiary i miłości, co skończyło się zabójstwem żony przez męża.

2/ “Czy Bóg wybaczy siostrze Bernadetcie” – reportaż Justyny Kopińskiej (“Gazeta Wyborcza – Duży Format”) opisujący skandaliczną opiekę, a właściwie nękanie i wykorzystywanie dzieci w Specjalnym Ośrodku Wychowawczym Zgromadzenia Sióstr Boromeuszek w Zabrzu.

3/ “Serce Marysi” – reportaż Edyty Gietki (“Polityka”) o Marii Gaj z Dziewkowic, genialnej nastolatce, która z determinacją realizuje życiowy cel: skończyć dobre zagraniczne szkoły, by zostać znanym chirurgiem i móc wyleczyć chorą siostrę.

4/ “Rysy” – reportaż Edyty Gietki (“Polityka”) o tym, jak bohater pierwszego polskiego przeszczepu twarzy stał się medialną ofiarą błędu lekarzy, którzy ujawnili dane dawcy i biorcy.

5/ “Głupia sprawa” – wstrząsający reportaż Anny Śmigulec (“Gazeta Wyborcza – Duży Format”) o niesłusznie skazanym za zabójstwo Czesławie Kowalczyku, który przesiedział 12 lat w więzieniu, tracąc nie tylko najlepsze lata swojego życia, ale też miłość jedynego syna.

6/ “Solidarność w tygrysiej klatce” – reportaż Bartosza T. Wielińskiego (“Gazeta Wyborcza – Duży Format”) opisujący mało znany fakt strajku głodowego zorganizowanego w NRD-owskim więzieniu w 1981 roku w imię solidarności z polską “Solidarnością”.

7/ “Miłość bezwzględna” – reportaż Pawła Piotra Reszki (“Gazeta Wyborcza – Duży Format”) o ogromnej rodzicielskiej miłości Henryka i Joli: sami podjęli się opieki nad nieuleczalnie chorym synkiem, któremu w szpitalu nie dawano szans.

Kategoria REPORTAŻ RADIOWY

1/ “Legenda trwa” – reportaż Daniela Karasia, Norberta Tkacza i Davida Zeisky’ego (Program III Polskiego Radia) o najlepszym piłkarzu w historii Polski, Erneście Wilimowskim, który wskutek życiowych wyborów został po wojnie zapomniany.

2/ “Marysia” – reportaż Anny Gmiterek-Zabłockiej (Tok FM) opowiadający historię 17-letniej dziewczyny pochodzenia rumuńskiego, którą bezlitosne polskie przepisy uwięziły w pułapce bezpaństwowca.

3/ “Bhutan szuka szczęścia” – reporter Paweł Drozd (Program III Polskiego Radia) postanowił na piechotę zgłębić tajemnicę “szczęścia krajowego brutto”, czyli oficjalnego wskaźnika jakości życia obowiązującego w państwie we wschodnich Himalajach.

4/ “Nieidealna piosenka” – reportaż Anny Dudzińskiej (Polskie Radio Katowice) o Łukaszu – dziecku porzuconym przez matkę, wychowywanym przez babcię, a potem oddanym do domu dziecka – który poprzez hip-hop próbuje zrozumieć sens swojego życia.

5/ „Śladem jagodowej ciuchci” – reportaż Cezarego Galka (Radio Zachód) opowiadający losy dawnej kolejki z Zielonej Góry do Szprotawy, którą od zapomnienia ratuje grupa miejscowych pasjonatów.

6/ “Mazowiecki” – reportaż Adama Głaczyńskiego (Polskie Radio Rzeszów) o czasach “Solidarności” i powstawania demokratycznej Polski z Tadeuszem Mazowieckim w roli głównej.

Kategoria REPORTAŻ TELEWIZYJNY

1/ “Jedno życie” – reportaż Izoldy Czmok-Nowak (“Magazyn ekspresu reporterów”, TVP 2), którego bohaterem jest raper Mak. Po trudnym dzieciństwie spędzonym w domu dziecka i wielu życiowych przejściach nawrócił się i dziś pogubionej młodzieży rapuje o tym, że warto uwierzyć w siebie i Boga.

2/ “Zabójcy marzeń” – reportaż Tomasza Sekielskiego (“Po prostu”, TVP 1) o ofiarach ukraińskiego Majdanu, zwykłych ludziach, którzy wykazali się niezwykłym patriotyzmem.

3/ “Powiedzieć tak. Historia modelki ocalonej z piekła” – reportaż Inki Boguckiej-Zawiślak (“Magazyn ekspresu reporterów”, TVP 2) będący opowieścią modelki Anny Golędzinowskiej o tym, jak przeszła przez piekło włoskiego show-biznesu, a zdobywszy sławę i znajomości, na pielgrzymce w Medjugorie zrozumiała, gdzie jest jej miejsce na ziemi.

4/ “Brazylijska wojna futbolowa” – reportaż Wojciecha Bojanowskiego (TVN 24) pokazujący Brazylię tuż przed mundialem – kraj, w którym rządzi piłka, ale także korupcja i przestępczość.

5/ “Słowiańska gra w wojnę” – reportaż Wojciecha Bojanowskiego (TVN 24) powstały pod Słowiańskiem na Ukrainie, gdzie ofiarami walk między ukraińskim wojskiem a prorosyjskimi separatystami są cywilni mieszkańcy regionu.

6/ “Tanzania” – reportaż Martyny Wojciechowskiej i Marka Kłosowicza z cyklu “Kobieta na krańcu świata” (TVN) opowiadający o nieludzkim losie albinosów w Tanzanii, na których urządza się polowania, by z ich ciał sporządzać talizmany.

7/ “Dzieci Afganistanu” – reportaż Piotra Świerczka i Łukasza Smolnika (TVN 24 Biznes i Świat) o tym, jak misje wojskowe w Afganistanie wpłynęły nie tylko na życie żołnierzy, ale też miejscowej ludności, zwłaszcza dzieci.

Kategoria WYWIAD

1/ “Michał Rusinek. Wdowy należy palić” – rozmowa Małgorzaty I. Niemczyńskiej (“Gazeta Wyborcza – Duży Format”) o tym, jaki jest naprawdę wieloletni sekretarz Wisławy Szymborskiej.

2/ “Prof. Romuald Dębski: Jestem z pacjentką na dobre i na złe” – wywiad Aleksandry Szyłło (“Gazeta Wyborcza – Duży Format”) z szefem kliniki położnictwa i ginekologii Szpitala Bielańskiego o tym, że wykonywanie aborcji to dla lekarza naprawdę ostateczność.

3/ “Depresja Justyny Kowalczyk. »Trzy ostatnie lata mojego życia okazały się kłamstwem«” – rozmowa Pawła Wilkowicza (Sport.pl) o najcięższej walce najlepszej polskiej narciarki: z własną depresją.

4/ “Byliśmy głupi” – rozmowa Grzegorza Sroczyńskiego (“Gazeta Wyborcza”) z Marcinem Królem m.in. o winie inteligencji i rządzących wobec słabszych grup społecznych.

5/ “Miasto trupów” – wywiad Krzysztofa Kwiatkowskiego (“Gazeta Wyborcza – Wysokie Obcasy”) z Barbarą Seidler, która jako 13-latka przeżyła powstanie warszawskie.

6/ “Ja tylko doradzałem” – wywiad Rafała Wosia (“Dziennik Gazeta Prawna”) z Jeffreyem Sachsem o jego krytycyzmie wobec własnych teorii, które głosił w młodości.

7/ “Wykonuję taki zawód” – rozmowa Adriana Stachowskiego (Dwutygodnik.com) z Jackiem Hugo-Baderem o odpowiedzialności dziennikarza za słowo i za opisywanych ludzi.

Kategoria DZIENNIKARSTWO SPECJALISTYCZNE (sponsorem kategorii jest Polskie LNG)

1/ “Wirus ebola zabił dotąd blisko 2,3 tys. osób, ale wciąż nie ma na niego leku. Bo nie on jest katem Afryki” – Przemysław Ciszak (MenStream.pl) uspokaja, że wirus ebola nie jest epidemią ostatnich lat, a niespieszne prace nad szczepionką wynikają z tego, że są epidemie zagrażające większej liczbie ludzi na znacznie większym obszarze świata.

2/ “Poli boli” – tekst Macieja Wesołowskiego (“Gazeta Wyborcza – Duży Format”) pokazujący, że życie w poliamorii wcale nie jest takie proste dla wszystkich jej uczestników i nie wszyscy są szczęśliwi.

3/ “Seks niepełnoprawny” – tekst Ewy Wołkanowskiej-Kołodziej (“Przegląd”) o tym, jak bardzo z seksualnością osób upośledzonych nie radzą sobie ich rodzice i opiekunowie.

4/ “Nie będzie nieba ani piekła, będzie tylko sieć” – przestrzega Robert Siewiorek (“Gazeta Wyborcza”) i tłumaczy, w jaki sposób społecznościowe życie pozagrobowe już zaczyna się stawać przedmiotem handlu niczym średniowieczne odpusty.

5/ “Dłużnicy mimo woli” – tekst Violetty Krasnowskiej-Sałustowicz (“Polityka”) opisujący problem e-sądów, które miały usprawnić egzekwowanie roszczeń, a stały się maszynką do zarabiania pieniędzy przez firmy windykacyjne.

6/ Cykl “Jazda polska” autorstwa Artura Włodarskiego (“Gazeta Wyborcza”) – obszerna analiza przyczyn tragicznych statystyk na polskich drogach.

7/ “Zakładanie twarzy” – tekst Dariusza Kortki i Judyty Watoły (“Gazeta Wyborcza – Duży Format”) o historii przeszczepów twarzy na świecie, przeszkodach medycznych i konsekwencjach moralnych takich operacji.

W jury Grand Press 2014 zasiadają: Roman Czejarek (Program I Polskiego Radia), Renata Gluza (“Press”), Jerzy Jurecki (“Tygodnik Podhalański”), Marcin Kowalczyk (“Express Ilustrowany”), Paweł Lisicki (“Tygodnik do Rzeczy”), David McQuaid (Bloomberg News Warszawa), Edward Miszczak (TVN), Rafał Olejniczak (Radio Zet), Piotr Radziszewski (TVP 1), Andrzej Skworz (“Press”), Jadwiga Sztabińska (“Dziennik Gazeta Prawna”), Tadeusz Sołtys (RMF FM), Marek Twaróg (“Polska Dziennik Zachodni”), Rafał Zakrzewski (“Gazeta Wyborcza”), Jacek Żakowski (“Polityka”).

Mecenas konkursu: KGHM Polska Miedź.

Sponsorzy konkursu i gali: PGE Polska Grupa Energetyczna i Grupa Żywiec oraz PKO Bank Polski – partner nagrody Grand Press Economy, Google – partner nagrody Grand Press Digital.

Partnerzy gali: Polskie LNG i Press-Service Monitoring Mediów.

W Komitecie Honorowym sobotniego Marszu w Obronie Demokracji i Wolności Mediów znalazło się wielu prawicowych dziennikarzy. Jak branżowe stowarzyszenia oceniają ich udział w marszu organizowanym przez partię? Opinie są skrajne: od “demonstracja jest potrzebna i będzie wspaniała” po “skandal” i “partyjne dziennikarstwo”.

Tomasz Terlikowski, Jacek Karnowski, Michał Karnowski, Tomasz Sakiewicz, Paweł Lisicki, Piotr Semka, Krzysztof Skowroński – to tylko kilka nazwisk z grupy dziennikarzy, którzy przystąpili do Komitetu Honorowego Marszu w Obronie Demokracji i Wolności Mediów organizowanego przez PiS 13 grudnia.

“Czasy szczególne”

- Ci ludzie uznają, że czasy są szczególne, specyficzne, i w tej jednej konkretnej sprawie stają obok polityków, manifestując swój obywatelski sprzeciw. Mają do tego pełne prawo – tłumaczył kolegów Piotr Zaremba, publicysta “W Sieci”, w Poranku Radia TOK FM.

Podobnie uważa jego szef, Jacek Karnowski: – Media powinny niezwykle ostrożnie angażować się w życie polityczne. Uznajemy jednak, że sytuacja jest wyjątkowo szczególna. Zagrożone są fundamenty demokracji – tłumaczył w rozmowie z Wirtualnemedia.pl.

Czy jednak zaangażowanie dziennikarzy w partyjny wiec nie zagraża fundamentom tego zawodu? Zapytaliśmy o to przedstawicieli trzech stowarzyszeń dziennikarskich.

Stefan Truszczyński, sekretarz generalny Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich

- Mogę powiedzieć tylko w swoim imieniu, nie jest to stanowisko całego zarządu SDP. Demonstracja jest absolutnie potrzebna, oczywiście na nią pójdę. Będzie wspaniała i mam nadzieję, że spokojna. Napisałem o tym felieton, o “małoczcigodnych staruszkach”. Bo ulicami przejdą smutni ludzie, na chodnikach będą stać jeszcze smutniejsi ludzie, a stłoczeni w tramwajach będą kląć na utrudnienia w ruchu. Tak będzie, ale obym się mylił. Poruszenie społeczeństwa doprowadzonego do szału rozkradzeniem Polski, zdewastowaniem i kpiną wyborczą jest konieczne.

Oczywiście PiS popełnił kilka błędów, jeden z większych to wybór daty marszu i łączenie się tego z datą stanu wojennego. To błąd. Tym bardziej że na przykład górnicy nie przyjadą, bo mają swoje uroczystości. A dziennikarze mają prawo robić to, co uważają. Wchodzą tam nie jako instytucje, ale indywidualne osoby. To są faceci, którzy sami się bronią swoją twórczością.

Seweryn Blumsztajn, prezes Towarzystwa Dziennikarskiego

- To przykład dziennikarstwa zaangażowanego albo po prostu partyjnego. Nie dziwi więc, że oni idą na ten marsz. Może najbardziej dziwi Paweł Lisicki, który jest bardziej umiarkowany. Szalonym humbugiem jest jednak głoszenie przez nich, że to demonstracja w obronie wolności słowa. Jaka obrona wolności słowa? Mieliśmy dwa przypadki ingerencji policyjnej.

W pierwszym przypadku prokurator kazał wejść do redakcji “Wprost”, następnego dnia premier się tłumaczył i wszystko było na kamerach. Teraz idiotycznie, bez sensu zatrzymano dwóch dziennikarzy, natychmiast uniewinnił ich sąd i przepraszała za to minister spraw wewnętrznych.

Gdzie tu zagrożenie wolności słowa? Ono jest zupełnie gdzie indziej, jest w biedzie mediów i presji ogłoszeniodawców. Samo więc to, że oni mówią o obronie wolności słowa, jest skandalem. A środowisko prawicowych dziennikarzy łamie standardy już w tym, co robi w pismach i na portalach. I jeszcze w dodatku ogłaszają, że bronią wolności słowa. Skandaliczne. I przykre, bo to jeden z wielkich problemów polskiego dziennikarstwa, że jest tak podzielone i zaangażowane w działalność partyjną.

Andrzej Maślankiewicz, sekretarz generalny Stowarzyszenia Dziennikarzy Rzeczypospolitej Polskiej

- Maszerować może każdy. Ale jeśli robi to jakaś partia polityczna i wchodzi się w skład komitetu, jednocześnie staje się po prostu zwolennikiem tej partii. Dziennikarze, jeśli chcą być niezależni, nie powinni wchodzić w taki układ. Wszelkie tłumaczenia, np. redaktora Lisickiego, który twierdzi, że on jako obywatel będzie maszerował i demonstrował, ale jako dziennikarz w tym nie uczestniczy, to nieprawda. Dziennikarzem jest się zawsze. I jeśli dziennikarz ma być apolityczny i niezależny, a takim powinien być, nie powinien się w takie sprawy angażować.

Jeśli PiS organizuje 13 grudnia marsz pod hasłem “bronimy demokracji i wolnych mediów”, to jest odejście od tego, czym był 13 grudnia dla naszego narodu. To była zawsze data naszej klęski, społeczeństwo zostało stłamszone. I teraz nagle mówi się o obronie demokracji i wolnych mediach? Media, które chcą być wolne i niezależne, są niezależne. Chyba że wydawcy chcą inaczej. A gdyby nie było demokracji, nie byłoby tego marszu.

Powstał film poświęcony postaci zmarłego przed dziesięciu laty Wilhelma Kasperlika, dyrektora kopalni Makoszowy, który pełnił tę funkcje w latach 1958-1975.

O życiu dyrektora powstało wiele anegdot, które powtarzane przez lata stworzyły legendę dyrektora doskonałego, nie tylko walczącego o jak najwyższe wydobycie, ale równie troszczącego się o załogę. Po czasach, w których dyrektorował kopalni pozostały liczne pamiątki m.in. w postaci obiektów sportowych i szkoły.

- Za życia zapisał się do grona wielkich, i co jest bardzo charakterystyczne, jego nie tylko już dawno nie a w kopalni, nie ma go już wśród nas, żywych, ale ja nie spotkałem jeszcze nigdy człowieka, który powiedziałby o nim jedno złośliwe słowo. To jest wieli zaszczyt i wielkie szczęście – powiedział o Wilhelmie Kasperliku były wiceminister gospodarki odpowiedzialny za górnictwo, Jerzy Markowski.

Premiera filmu dokumentalnego, zrealizowanego przez Telewizję Zabrze, w reżyserii (naszego kolegi z katowickiego oddziału Stowarzyszenia Dziennikarzy RP przyp. red.) – Ireneusza Cencory pt. “Wilhelm Kasperlik. Legenda górnictwa” odbędzie się 15 grudnia br. o godz. 14.00 w kawiarni artystycznej Domu Muzyki i Tańca w Zabrzu.

Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji nałożyła na Warszawską Prowincję Redemptorystów – nadawcę Radia Maryja – karę w wysokości 1 000 zł. Stacja została ukarana za emisję ukrytego przekazu handlowego.

Kara dotyczy wystąpienia dyrektora rozgłośni o. Tadeusza Rydzyka na antenie Radia Maryja 28 grudnia 2013 roku. KRRiT prowadziła analizę programu w związku ze skargą, która wpłynęła do organu.

KRRiT uznała, że duchowny zachęcał do korzystania z emisji reklamowych w TV Trwam, co wyczerpuje znamiona ukrytego przekazu handlowego. Rydzyk przedstawiał bowiem działalność nadawcy TV Trwam (Fundacji Lux Veritatis) w celu osiągnięcia skutku reklamowego. Jest to niezgodne z ustawą o radiofonii i telewizji, która zakazuje nadawcom ukrytych przekazów handlowych w audycjach.

- Warto podkreślić, ze nadawca programu Radio Maryja ma status nadawcy społecznego. W programie nadawcy społecznego, którego program w ogóle nie może zawierać przekazów handlowych w audycji, słuchacze spodziewają się uzyskania obiektywnego przekazu, relacji omawianych zagadnień, nie zaś przekazów handlowych, zachęcających do zakupu czasu reklamowego w programie TV Trwam – informuje Krajowa Radia Radiofonii i Telewizji.

Wymierzając karę, KRRiT uwzględniła zakres i stopień szkodliwości naruszenia, a także możliwości finansowe nadawcy. Kara została wymierzona poniżej górnej wartości, ponieważ do emisji audycji doszło w wyjątkowym momencie, gdy TV Trwam otrzymała prawo do nadawania w ramach naziemnej telewizji cyfrowej.

Przypomnijmy, że w październiku br. Fundacja Lux Veritatis została dwukrotnie ukarana przez krajową Radę – kwotą 50 tys. zł. za propagowanie działań sprzecznych z prawem podczas relacji z zeszłorocznego Marszu Niepodległości) oraz kwotą 13 tys. zł za ukrytą reklamę. Z kolei w kwietniu br. przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji ukarał Radio Maryja za emisję ukrytego przekazu handlowego. Stacja musi zapłacić za to 30 tys. zł.

Konkurs o Polsko-Niemiecką Nagrodę Dziennikarską im. Tadeusza Mazowieckiego 2015 dobiega końca – Prace można zgłaszać w czterech kategoriach: Prasa, Radio, Telewizja oraz Dziennikarstwo na Pograniczu tylko do 10 stycznia 2015 roku – Laureatów konkursu poznamy podczas VIII Polsko-Niemieckich Dni Mediów, odbywających się pod hasłem “Polska i Niemcy – nowe kotwice Europy? – Dialog mediów w czasach politycznego kryzysu” w dniach 21-22 maja 2015 r. w Szczecinie.

W październiku po raz osiemnasty ogłoszono konkurs o Polsko-Niemiecką Nagrodę Dziennikarską, która od grudnia 2013 r. nosi imię Tadeusza Mazowieckiego, w uznaniu dla działalności dziennikarskiej tego działacza na rzecz praw obywatelskich i pierwszego demokratycznego premiera Polski po roku 1989. Jak co roku organizatorzy czekają przede wszystkim na prace dziennikarskie, które poszerzają wiedzę o kraju sąsiada i przyczyniają się do lepszego wzajemnego zrozumienia się przez Polaków i Niemców.

Nagroda im. Tadeusza Mazowieckiego przyznawana jest w trzech kategoriach: Prasa, Radio i Telewizja, a od ubiegłego roku również w kategorii Dziennikarstwo na Pograniczu. Wysokość każdej z nagród wynosi 5000 euro. Fundatorami Nagrody są Fundacja Współpracy Polsko-Niemieckiej, Fundacja Roberta Boscha oraz sześć regionów partnerskich: trzy województwa – zachodniopomorskie, lubuskie i dolnośląskie – i trzy kraje związkowe – Brandenburgia, Meklemburgia-Pomorze Przednie i Wolne Państwo Saksonia. Laureatów tegorocznego konkursu poznamy podczas VIII Polsko-Niemieckich Dni Mediów 21-22 maja 2015 r. w Szczecinie.

Dziennikarze, stacje radiowe i telewizyjne oraz redakcje z Polski i Niemiec zgłaszać mogą prace opublikowane po raz pierwszy w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 2014 roku. Termin zgłaszania prac upływa 10 stycznia 2015 roku. Polsko-Niemiecka Nagroda Dziennikarska przyznawana jest od 1997 roku, od 2008 roku w ramach corocznych Polsko-Niemieckich Dni Mediów.

Warunki uczestnictwa oraz dokumenty konkursowe dostępne są na stronie internetowej www.polsko-niemiecka-nagroda-dziennikarska.pl.

Kontakt:

Magdalena Przedmojska
koordynator projektów
Fundacja Współpracy Polsko-Niemieckiej
ul. Zielna 37, 00-108 Warszawa
tel.: + 48 (22) 338 62 73 
faks: + 48 (22) 338 62 01
mail: magdalena.przedmojska@fwpn.org.pl

Heidrun Müller
Biuro Polsko-Niemieckiej Nagrody Dziennikarskiej
Kancelaria Wolnego Państwa Saksonii
Archivstraße 1, 01097 Drezno
tel.: +49 (351) 564 1332
faks: +49 (351) 564 1359
kom.: +49 177 246 5130
mail: dpjp@sk.sachsen.de

Tygodnik “Polityka” (Polityka) w dzisiejszym wydaniu umieścił na okładce wizerunek prezesa PiS Jarosława Kaczyńskiego w ciemnych okularach, upodobniając go do generała Wojciecha Jaruzelskiego. Wielu dziennikarzy ta okładka oburza, ale zapominają, że inne tytuły, także te, w których pracują, miały równie mocne okładki.

Okładka “Polityki” nawiązuje do organizowanego przez PiS marszu, który ma się odbyć 13 grudnia br., w rocznicę wprowadzenia przez Jaruzelskiego stanu wojennego. – To jest przykład złego smaku. Ubieranie Jarosława Kaczyńskiego w szaty generała Jaruzelskiego jest przykładem radykalnego zaangażowania się „Polityki” przeciwko opozycji. Żyjemy w kraju, gdzie legalna opozycja, czyli PiS jest traktowana w mainstreamowych mediach jak ktoś, kto przygotowuje zamach stanu – uważa Paweł Lisicki, redaktor naczelny “Tygodnika do Rzeczy”, który jest członkiem komitetu honorowego marszu PiS.

- “Polityka” robi z czytelników idiotów, bo sugeruje, że w ogłoszeniu demonstracji przez Kaczyńskiego jest coś nienormalnego. Takich protestów było już przecież wiele – mówi Łukasz Warzecha, publicysta tygodnika “W Sieci”. Tylko że “W Sieci” w październiku ub.r. na okładce umieścił Tomasza Lisa, naczelnego “Newsweek Polska”, w mundurze SS. Zapytany o tę okładkę, Warzecha ucieka od odpowiedzi. – Musiałbym zrobić kwerendę okładek wszystkich tygodników, żeby stwierdzić, czy okładka nie przekracza granic – mówi. W kwietniu 2012 roku “Newsweek Polska” umieścił natomiast na okładce Antoniego Macierewicza z PiS jako taliba.

Bogusław Chrabota, redaktor naczelny “Rzeczpospolitej”, nie jest oburzony dzisiejszą okładką “Polityki”. – Dla mnie to nic nowego, bo “Polityka” konsekwentnie opowiada się po określonej stronie sporu politycznego w Polsce. Jeśli chodzi o formę, to nie przekroczono jakiejś szczególnej granicy, choć jak na “Politykę”, to granica została przesunięta o krok dalej – twierdzi Chrabota.

Wiesław Władyka, publicysta “Polityki” i członek zarządu wydawnictwa “Polityka”, przekonuje, że okładka z Kaczyńskim ucharakteryzowanym na Wojciecha Jaruzelskiego jest uzasadniona: – Jeśli Kaczyński stawia znak równości między 13 grudnia a dzisiejszą Polską, to w żaden sposób nie da się tego obronić. Ta okładka nie przekracza żadnych granic – uważa Władyka.