Stowarzyszenie Dziennikarzy RP w Katowicach

Zgodnie z wieloletnią tradycją, u progu świąt Bożego Narodzenia i zbliżającego się Nowego Roku spotkaliśmy się, tym razem w Muzeum Historii Katowic, by życzyć sobie wszystkiego, co najlepsze w nadchodzącej przyszłości. Była to także dobra okazja do pożegnania i podziękowania za pracę na rzecz naszego środowiska nieocenionej pani Natalii Woźnicy, która w związku ze swoimi planami życiowymi rozstaje się ze Stowarzyszeniem ostatniego grudnia bieżącego roku.

Symbolicznie, łamiąc się opłatkiem życzyliśmy sobie wzajemnie przede wszystkim zdrowia oraz lepszych perspektyw dla uprawianej przez nas profesji.

Dom Prasy

Po wielu latach naszej w nim bytności, jako jedni z ostatnich wyprowadziliśmy się z Domu Prasy przy katowickim Rynku. Opuszczając siódme piętro 47-letniego budynku czuliśmy się trochę tak, jak kapitanowie schodzący z mostku tonącego transatlantyku.

Dom Prasy. Najbardziej kultowa siedziba śląskich redakcji. Milczący już dziś świadek stawiających pierwsze kroki w zawodzie znanych później dziennikarzy. W położonym w ścisłym centrum Katowic budynku dziennikarzy zastąpią urzędnicy. W zapomnienie odchodzą dni i noce spędzane nad maszyną do pisania, i znany wszystkim adres – Młyńska 1, od blisko półwiecza kojarzony ze śląskimi dziennikarzami.

Po 1989 roku budynek przy Młyńskiej 1 powoli pustoszał. Jedne redakcje wyprowadzały się, inne… zamykano. W latach 90. nie było już: “Wieczoru” i “Panoramy”, “Sport” się wyprowadził, a “Trybuna Robotnicza” zmieniła nazwę na “Trybunę Śląską”. W 2004 roku “Dziennik Zachodni” , który od lat jest jedną z najbardziej prestiżowych i opiniotwórczych gazet w kraju, połączył się z “Trybuną Śląską” wchłaniając znakomitą część jej zespołu.

Dziennikarze “Dziennika Zachodniego” opuścili budynek przy Młyńskiej 1 wczesną wiosną ubiegłego roku i przeprowadzili się do Milowic, do swojej nowej siedziby na pogranicze Sosnowca i Katowic. My zostaliśmy w nim do samego końca, do ostatnich dni listopada 2010 roku.

Nasz dotychczasowy adres Młyńska 1, zamieniliśmy na Warszawską 6, gdzie na II piętrze w pokoju nr 214 mieści się siedziba katowickiego oddziału SD RP, natomiast  numer telefonu, do którego przez lata przywykliśmy, pozostawiono nam bez zmian.

Wejście główne do aktualnej siedziby naszego oddziału Stowarzyszenia

Miesięcznik społeczno-kulturalny “Śląsk” obchodzi dziś 15 lat swojego istnienia. Traktuje o sprawach trudnych dla naszego regionu, ale także o rozwijającej się kulturze – podkreśla redaktor naczelny pisma – Tadeusz Kijonka.

Surowe w formie pismo, nie poddaje się rynkowym trendom i pozostaje do dziś wierne swojej formie – dodaje Kijonka.

W “Śląsku” regularnie ukazują się teksty takich autorów, jak profesor Jan Miodek, profesor Marek Szczepański, czy Feliks Netz. Z redakcją współpracuje na stałe także wielu dziennikarzy naszej rozgłośni.

W środę, 15 grudnia 2010 r. o godz. 14.00 w kinoteatrze Rialto w Katowicach odbył się jubileusz 15-lecia miesięcznika “Śląsk”. W wydarzeniu udział wzięły: wicemarszałek sejmiku województwa śląskiego – Aleksandra Gajewska-Przydryga oraz prorektor Uniwersytetu Śląskiego ds. studenckich, promocji i współpracy z zagranicą prof. dr hab. Barbara Kożusznik.

Spotkanie było okazją do uhonorowania wybitnych osobistości świata nauki i kultury m.in.: do nadania im tytułów “Przyjaciół “Śląska”, wręczenia medali Górnośląskiego Towarzystwa Literackiego, Perły “Śląska” oraz Korony “Śląska”. Uroczystość uświetniły występy artystyczne solistów Opery Śląskiej.

Organizatorami 15. urodzin pisma były:  redakcja miesięcznika społeczno-kulturalnego “Śląsk”, Górnośląskie Towarzystwo Literackie oraz Biblioteka Śląska.

Lista uhonorowanych

“Śląski posterunek” film dokumentalny Aleksandry Fudali, to pierwszy dokument, poświęcony nieistniejącej już Policji Województwa Śląskiego. Formacja, która działała w województwie śląskim w latach międzywojennych, niezwykle zasłużona i celowo pomijana w historii.

Formacja, która działała w województwie śląskim w latach międzywojennych, niezwykle zasłużona i celowo pomijana w historii. W okresie Polski Ludowej określanej mianem „wysługującej się sanacji”. Dokument powstał przy współpracy z Ogólnopolskim Stowarzyszeniem Rodzina Policyjna oraz Związkiem Metropolitarnym w Katowicach.

***

Kadr z filmu "Śląski posterunek"

O zbrodniach sowieckiego komunizmu ciągle mówimy po cichu, jakby z bojaźnią. Mówimy tak, jakbyśmy bali się obrazić zbrodniarzy wszech czasów, którzy dokonali zbrodni na narodzie polskim podczas okupacji naszego kraju od 17 września 1939 roku. Nastała wówczas era zbrodni – nagminne mordowanie jeńców – oficerów i żołnierzy Wojska Polskiego oraz Polskich Policjantów, a w przepełnionych więzieniach, bez sądów i wyroków zabijano niewinnych ludzi.

W 1941 roku, po napaści Niemiec na Związek Radziecki, w miastach okupowanych przez Sowietów nastąpiła likwidacja więzień i więźniów przez NKWD przy pomocy Ochotniczej Milicji Ludowej. W okrutny sposób wymordowano około 50 tysięcy obywateli polskich. Niektórzy “kronikarze” próbują pomniejszyć tragizm mordu dokonanego przez NKWD na naszych ojcach w 1940 roku, choć są dowody, że zbrodnie te były dokonane brutalnie i z premedytacją.

W Kalininie (Twerze) zamordowano 6311 jeńców Ostaszkowa, w tym 5889 Policjantów II Rzeczypospolitej Polskiej. Co noc rozstrzeliwano 250 osób, co dwie minuty ginęła jedna osoba. Mordowanie odbywało się w bardzo wielkim pośpiechu, na oczach skazanych i przy akompaniamencie przekleństw.

Ciała zabitych policjantów grzebano w lesie w Miednoje, na terenie ośrodka wczasowego NKWD, w miejscu zabaw i orgii pijackich. Na jednym z grobów wybudowano ubikacje! Oto prawdziwy triumf sowieckiego reżimu na mogiłach przeciwników komunizmu.

Większość rodzin zabitych policjantów skazano na zagładę, zesłano na Syberię i do Kazachstanu transportami 10 lutego 1940 roku, 13 kwietnia 1940 roku, w czerwcu 1940 roku i w czerwcu 1941 roku. Tysiące zesłańców zmarło z chorób i głodu.

więcej na http://www.osrp1939.policja.katowice.pl/rp1939_2.htm