Stowarzyszenie Dziennikarzy RP w Katowicach

Z soboty na niedzielę Stowarzyszenie Dziennikarzy Polskich wybrało nowe władze – w skład zarządu weszli wyłącznie dziennikarze o poglądach konserwatywnych.

- Zapowiada się niewesoło. Nie wiem, czy nie będę zmuszony złożyć swojej funkcji – komentuje wybory honorowy prezes SDP Stefan Bratkowski.

W głosowaniach klęskę poniosła frakcja liberalna reprezentowana głównie przez warszawski oddział Stowarzyszenia.

Prezesem SDP został Krzysztof Skowroński, na jego zastępców wybrano Agnieszkę Romaszewską- Guzy i Piotra Legutkę. Cała trójka to dziennikarze od lat kojarzeni z prawicą. Skowroński (wcześniej gospodarz rozmów w Radiu ZET, TVP, TV Puls i Polsatu) w czasach rządów PiS kierował radiową Trójką, z której został odwołany w 2009 r. Założył wtedy internetowe Radio Wnet, z którym współpracują m.in. Wojciech Cejrowski i Jerzy Jachowicz. Romaszewska-Guzy, autorka filmów dokumentalnych o krajach byłego ZSRR, w 2006 r. była szefową TVP Polonia, dziś kieruje telewizją Bielsat, nadawanym z Polski programem, który wspiera opozycję na Białorusi. Legutko pracował w dzienniku “Czas Krakowski”, teraz kieruje ukazującym się w Krakowie konserwatywnym “Dziennikiem Polskim”.

Kontrkandydatem Skowrońskiego był Grzegorz Cydejko – publicysta magazynu “Forbes” i prezes warszawskiego oddziału SDP. Skowroński otrzymał 68 głosów, Cydejko – 52. W sumie oddano 121 głosów, w tym jeden nieważny. Prezesa wybrano w trzeciej turze.

Wybory mają kilkumiesięczną historię. Wiosną tego roku do SDP zaczęli zapisywać się nowi dziennikarze, m.in. “Gazety Polskiej”, rzucając hasło przejęcia władzy w Stowarzyszeniu. Opcja konserwatywna, opowiadająca się np. za lustracją dziennikarzy, która i tak wcześniej była w organizacji mocno reprezentowana, zyskała na sile. W czerwcu, podczas pierwszej próby wyboru szefa, najwięcej głosów dostał Krzysztof Czabański (dziennikarz związany z braćmi Kaczyńskimi, w czasach PiS prezes Polskiego Radia), ale z powodów proceduralnych wybory przełożono na październik.

W sobotę Czabański przekazał swoje poparcie Skowrońskiemu. Sam nie mógł startować, bo ubiega się o mandat posła z listy PiS.

SDP jest największą w naszym kraju organizacją skupiającą ludzi mediów. Należy do niego ok. 3,5 tys. osób. Od lat jednak cierpi na brak nowych członków, bo polskie środowisko dziennikarskie jest skłócone i niechętne do zrzeszania się. Funkcja prezesa SDP jest nieodpłatna. Główny majątek organizacji to jej siedziba przy ul. Foksal w Warszawie.

Krzysztof Skowroński będzie nowym prezesem Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich – zdecydował Zjazd Delegatów SDP. Zastąpi na tym stanowisku K. Mokrosińską, która pełniła tę funkcję od 2001 r. i która rekomendowała Skowrońskiego na swego następcę.

Krzysztof Skowroński - nowy prezes Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich

Skowroński to dziennikarz telewizyjny, radiowy i prasowy. Jest absolwentem filozofii. Pracę w mediach rozpoczął w Radiu Zet, gdzie stworzył i prowadził takie programy jak “Gość Radia Zet”, “Śniadanie z Radiem Zet”, “Koktajl Mołotowa”, “Jazda Polska”. Po odejściu z Zetki (w 2000 r.) współpracował z radiową “Trójką”, gdzie prowadził codzienne rozmowy z politykami w porannym programie “Salon polityczny Trójki”. Jest laureatem dziennikarskiej nagrody im. Dariusz Fikusa za 2006 r. W lipcu 2006 r., za prezesury Krzysztofa Czabańskiego, został dyrektorem “Trójki”; odwołany został z tej funkcji w lutym 2009 r.

W telewizji prowadził takie programy publicystyczne jak “Gość Jedynki” w TVP1 oraz “Rozmowa Dnia” w Telewizji Puls. Współpracował też z Polsatem, gdzie prowadził m.in. “Wywiad Skowrońskiego” czy cotygodniową debatę “Biały kot czy czarny pies”. Jest założycielem i prezesem internetowego Radia “Wnet”, z którym współpracują m.in. Wojciech Cejrowski i Jerzy Jachowicz.

Podczas sobotniego zjazdu Skowroński podkreślał, że środowisko dziennikarskie powinno być solidarne i ponadpartyjne, bo tylko silne i zjednoczone może wymusić na politykach, by w publicznym radiu i telewizji rządziły medialne osobowości. Jego zdaniem profesjonalne dziennikarstwo obecnie nie daje sobie rady z opisem rzeczywistości i dlatego rozwija się w Polsce tzw. dziennikarstwo obywatelskie.

Skowroński został wybrany w trzeciej turze. Jego kontrkandydatem był w niej Grzegorz Cydejko – publicysta magazynu “Forbes” i prezes warszawskiego oddziału SDP. Skowroński otrzymał 68 głosów, Cydejko – 52. W sumie oddano 121 głosów, w tym jeden nieważny.

Podczas sobotnich obrad na stanowisko prezesa zgłoszone zostały kandydatury: satyryka, publikującego m.in. w “Gazecie Polskiej Codziennie” Marcina Wolskiego, sekretarza generalnego SDP Stefana Truszczyńskiego, wiceprezesa zarządu głównego SDP Jerzego Kłosińskiego oraz członka tego zarządu Krzysztofa Kłopotowskiego, prezesa warszawskiego oddziału SDP Grzegorza Cydejki, szefowej TV Biełsat Agnieszki Romaszewskiej-Guzy, autora magazynu “Horyzont” w TVN24 Macieja Wierzyńskiego, b. szefa radiowej Trójki Krzysztofa Skowrońskiego i wieloletniej korespondentki polskich mediów w Rosji Krystyny Kurczab-Redlich.

Kurczab-Redlich nie wyraziła zgody na kandydowanie, Wierzyński wycofał się, bo przebywa zagranicą, zaś kandydatura Romaszewskej-Guzy przepadła, bo nie udało się uzyskać jej pisemnej zgody na kandydowanie (była wówczas w drodze do Warszawy). Na ubieganie się o prezesurę Stowarzyszenia nie zdecydowała się Krystyna Mokrosińska, która pełniła tę funkcję od 2001 r.; w sobotę zgłosiła kandydaturę Skowrońskiego na nowego prezesa.

Sobotni zjazd był drugim podejściem do wyboru nowych władz SDP. Nie udało się to w czerwcu br., gdy do ostatniej tury dotarli Cydejko i b. prezes Polskiego Radia Krzysztof Czabański (obecnie jest kandydatem PiS na posła). Mimo, iż jednym głosem wygrał wówczas Czabański (uzyskał 66 głosów, podczas gdy Cydejko 65), do wyboru nie doszło, bo nie dostał on wymaganej liczby głosów. 17 osób wstrzymało się od głosu, oddano jeden głos nieważny.

Wybrano także zarząd Główny Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich. W jego skład weszli: Teresa Bochwic (Warszawa), Jadwiga Chmielowska (Katowice), Jolanta Hajdasz (Poznań), Piotr Legutko (Kraków), Józef Matusz (Rzeszów), Marek Palczewski (Łódź), Agnieszka Romaszewska – Guzy (Warszawa), Zbigniew Rytel (Warszawa), Andrzej Stawiarski (Kraków), Stefan Truszczyński (Warszawa), Waldemar Wiśniewski (Łódź) i Marcin Wolski (Warszawa).

Decyzją delegatów Zjazdu SDP Krystyna Mokrosińska została prezesem honorowym Stowarzyszenia.

Zjazd Delegatów jest najwyższą władzą SDP. Co trzy lata zwoływany jest w trybie sprawozdawczo-wyborczym, by dokonać wyboru nowych władz Stowarzyszenia.

SDP to najstarsza organizacja dziennikarska w Polsce, istnieje od 1951 r. i do 1982 r. było jedyną organizacją środowiska dziennikarskiego w Polsce. W 1981 r. po ogłoszeniu stanu wojennego SDP zostało rozwiązane i w 1982 r. zdelegalizowane, a cały majątek – m.in. Dom Dziennikarza w Warszawie – skonfiskowany i przekazany utworzonemu w miejsce SDP Stowarzyszeniu Dziennikarzy PRL (obecnie Stowarzyszenie Dziennikarzy Rzeczpospolitej). Możliwość legalnego działania SDP odzyskało w 1989 r. Jednak prawo do odzyskania utraconego majątku Społeczna Komisja Rewindykacyjna przyznała Stowarzyszeniu dopiero w 2001 r.

SDP jest członkiem Konferencji Mediów Polskich; z inicjatywy stowarzyszenia została przyjęta w 1995 r. Karta Etyczna Mediów, a na jej podstawie powołana Rada Etyki Mediów. Od 1996 r. przy SDP działa Centrum Monitoringu Wolności Prasy.

1 października rusza XV edycja Grand Press – największego konkursu dziennikarskiego w Polsce organizowanego przez miesięcznik “Press”.

XV jubileuszowa edycja Grand Press

W ramach konkursu przyznawane są nagrody Grand Press za najlepsze materiały dziennikarskie oraz organizowany jest plebiscyt na Dziennikarza Roku.

W tym roku zgłoszenia do nagród Grand Press przyjmowane są do 9 listopada. Oceniane będą materiały prasowe, radiowe, telewizyjne i internetowe, które zostały opublikowane albo wyemitowane w mediach, w języku polskim, między 1 listopada 2010 roku a 31 października 2011 roku. Można je zgłaszać w kategoriach: News, Dziennikarstwo śledcze, Publicystyka, Reportaż (osobno: prasowy, radiowy, telewizyjny), Wywiad, Dziennikarstwo specjalistyczne. Zwycięzcy poszczególnych kategorii otrzymają nagrody w wysokości równowartości w złotych polskich 1 tys. euro. Natomiast swoich kandydatów do nagrody Dziennikarza Roku 2011 można przysyłać do 9 grudnia.

Nominacje mogą zgłaszać kolegia redakcyjne polskich gazet, czasopism, stacji radiowych i telewizyjnych oraz profesjonalnych redakcji internetowych – każda redakcja może nominować minimum trzech, maksimum pięciu kandydatów z mediów ogólnopolskich i lokalnych. Z tym, że żaden z nominowanych nie może być pracownikiem redakcji nominującej lub redakcji z nią strukturalnie powiązanych. Ponadto jeśli zwycięzca nie otrzyma co najmniej 10 proc. wszystkich przyznanych punktów, organizator może zdecydować o nieprzyznaniu tytułu Dziennikarza Roku.

Dziennikarz Roku 2011 otrzyma statuetkę stalówki oraz równowartość w złotych polskich 10 tys. euro. Regulaminy obu konkursów dostępne będą na stronie www.grandpress.pl.

Laureatów poznamy na uroczystej, jubileuszowej gali 14 grudnia br. Sponsorami tegorocznego Grand Press są: Enea, Grupa Żywiec SA, sieć Plus, Bank Pekao SA.

W zbliżających się wyborach parlamentarnych kandyduje ponad 70 ludzi mediów. Część z nich deklaruje, że w razie porażki zamierza wrócić do zawodu. Najwięcej startuje z samej Warszawy – 18 osób – podała “Rzeczpospolita”.

Na warszawskiej liście PiS znaleźli się między innymi kontrowersyjna szefowa telewizyjnej Jedynki za rządów PiS Małgorzata Raczyńska i były szef KRRiT Witold Kołodziejski. Jest także Janusz Niedziela, były członek zarządu TVP. Również na innych listach tej partii roi się od ludzi mediów. Z list PiS startują też między innymi Krzysztof Czabański, były prezes Polskiego Radia Wojciech Poczachowski (startujący z Okręgu Wyborczego nr 31 obejmującego powiaty: bieruńsko-lędziński oraz Miasta na prawach powiatu: Chorzów, Katowice, Mysłowice, Piekary Śląskie, Ruda Śląska, Siemianowice Śląskie, Świętochłowice, Tychy, z 24 miejsca na liście przyp. red.), który do niedawna zasiadał w zarządzie Polskiego Radia – czytamy w “Rzeczpospolitej”.

Jedynką w Siedlcach z listy Nowej Prawicy jest Tomasz Sommer, redaktor naczelny konserwatywno-liberalnego pisma “Najwyższy Czas” i pomysłodawca nowego tygodnika “Wręcz Przeciwnie”. Z warszawskiej listy SLD kandydują z kolei wieloletni dziennikarz telewizyjny Tadeusz Kraśko – ojciec Piotra Kraśki, a także Lech Fabiańczyk z Koszalina, członek Komunistycznej Partii Polski.

Na listach Ruchu Palikota znajdziemy natomiast – pisze “Rzeczpospolita” – wicenaczelnego postkomunistycznego tygodnika “Nie” Andrzeja Rozenka (startującego z Okręgu Wyborczego nr 31 obejmującego powiaty: bieruńsko-lędziński oraz Miasta na prawach powiatu: Chorzów, Katowice, Mysłowice, Piekary Śląskie, Ruda Śląska, Siemianowice Śląskie, Świętochłowice, Tychy, z 1 miejsca na liście przyp. red.) oraz redaktora naczelnego antyklerykalnego tygodnika “Fakty i Mity”, byłego księdza Romana Kotlińskiego. Z tego komitetu kandyduje także Robert Leszczyński, wieloletni dziennikarz muzyczny “Gazety Wyborczej”, potem tygodnika “Wprost”, dziś współpracujący z nowym pismem “Wręcz Przeciwnie”.

Burmistrz Żywca kłamie. Antoni Szlagor, burmistrz Żywca, wyspecjalizował się w oczernianiu “Dziennika Zachodniego” i z uporem godnym lepszej sprawy rozpowszechnia dyrdymały na temat gazety, którą mam zaszczyt kierować. Być może to przypadek medyczny zwany urojeniem prześladowczym (potocznie: manią prześladowczą), a to – jak wiemy – się leczy, a nie sądzi, toteż nie zamierzam podejmować żadnych kroków w tej sprawie z wyjątkiem wyjaśnienia Wam, drodzy Czytelnicy, jaka jest prawda. Skoro bowiem ufacie nam i kupujecie DZ, należy Wam się rzetelna informacja.

Marek Twaróg, redaktor naczelny Dziennika Zachodniego

Tydzień temu na łamach tygodnika powiatowego “Żywiec” napisaliśmy, co burmistrz Szlagor mówił przy okazji spotkania w Starym Zamku na temat historii i kultury Romów.

Nawiązując do kwestii odrębności społeczności romskiej, ni stąd ni zowąd zaatakował “Dziennik Zachodni”. Poinformował publiczność, że gdy kiedyś opisywaliśmy sprawy romskie, tekst zilustrowaliśmy fotomontażem, który rzekomo miał świadczyć o tym, że w jego gabinecie na ścianie namalowana jest swastyka. Potem ogłosił, że sprawę oddał do sądu, ale ona (i teraz uwaga, to jest zapis dosłowny): “…trwa cztery lata, nie może się rozprawa główna odbyć, ponieważ żaden z redaktorów albo nie przyjdą na ten proces albo po prostu któregoś nie ma, no i sędzia nie może tego procesu po prostu ten…”. – “Ale ja jestem wytrwały” – skończył burmistrz. – “Nie pozwolę na to, żeby miasto Żywiec w ten sposób niszczyć.” Szlagorowi w swej megalomanii wydaje się, że nic innego w redakcji nie robimy, tylko głowimy się, jak dołożyć burmistrzowi, tymczasem my – informuję szanownego Pana – zastanawiamy się raczej z żywczanami, jak dzień po dniu sprawiać, by w tym pięknym mieście żyło się lepiej i co czynić, byśmy byli z niego nadal tacy dumni. A z tym burmistrz Szlagor – wbrew temu, co sobie wyobraża – niewiele ma wspólnego.

Tłumaczę dalej kwestię romską: burmistrz kłamie, gdy mówi w kontekście tej sprawy o jakichś sądach, procesach, czterech latach. Fotomontaż w “Dzienniku Zachodnim” był (2 listopada 2007 r.), ale tylko Szlagorowi wydawało się i wydaje, że chcieliśmy go (lub miasto) w ten sposób spotwarzyć. Burmistrz nie uwierzył w inteligencję Czytelników i najwyraźniej uznał, że ktoś mógł pomyśleć, że w jego gabinecie jest swastyka i napis “Polska dla Polaków”. W porządku, jego prawo. Taki tok myślenia nie wystawia mu jednak najlepszego świadectwa. Szlagor napisał więc prośbę o sprostowanie, które ukazało się (wraz z wyjaśnieniem redakcji) w DZ 7 grudnia 2007 roku. Opublikowaliśmy je, by pokazać naszą dobrą wolę, nic bowiem nie leży nam na sercu bardziej, niż walka z nietolerancją czy rasizmem. I na tym koniec. Nie ma żadnego procesu w tej sprawie, nie ma żadnych czterech lat. Jest tylko kolejne bajdurzenie burmistrza.

To właściwie jest nieszkodliwe dla otoczenia, jednak tłumaczę sytuację, byśmy wspólnie – szanowni Czytelnicy – wiedzieli to samo, czyli jak jest naprawdę.

Marek Twaróg

W ostatnim czasie na MM Silesia ukazało się wiele ciekawych tekstów i świetnych zdjęć naszych dziennikarzy obywatelskich.

Claudia, Frustra i Zawe - to także dzięki nim powstają teksty i zdjęcia

Moje Miasto Silesia to portal, który nie tylko informuje o najważniejszych wydarzeniach w regionie, ale również daje możliwość publikacji własnych tekstów. Każdy kto ma smykałkę dziennikarską może u nas spróbować swoich sił. Dzięki temu na MM możecie przeczytać artykuły, których nie znajdziecie na innych stronach.

Relacje z koncertów, wydarzeń oraz sportowych aren. Do tego tematy społeczne i kulturalne. W ciągu ostatnich trzech miesięcy nasi dziennikarze obywatelscy przesłali do nas wiele ciekawych tekstów, które wzbogacone były o zdjęcia oraz relacje wideo.

Zachęcamy wszystkich do pisania i tym samym brania udziału w konkursie “Tym żyje miasto”, w którym nasza redakcja za najlepsze teksty przyznaje nagrody pieniężne. Łączna pula nagród w danym miesiącu wynosi 500 zł. Jeżeli macie jakieś pytania w tej sprawie piszcie na adres redakcja@mmsilesia.pl.

Oczywiście każdy dziennikarz obywatelski może liczyć na naszą pomoc. Zapraszamy do naszej redakcji, gdzie postaramy się pokazać jak powinna wyglądać praca dziennikarza internetowego.