Stowarzyszenie Dziennikarzy RP w Katowicach

Magdalena Kowalska-Kotwica zaczęła pracę w Grupie Wirtualna Polska jako wydawcy obszaru lifestylowego. Poprzednio pracowała w redakcji internetowej “Faktów” TVN, a wcześniej m.in. w Radiu Kraków.

Magdalena Kowalska-Kotwica

W Grupie Wirtualna Polska Magdalena Kowalska-Kotwica będzie odpowiadać za realizowanie strategii wydawniczej i zarządzanie treścią w serwisach lifestyle’owych, prowadzenie dużych projektów redakcyjnych oraz współpracę z partnerami. Razem z drugim wydawcą Ingrid Nowosad-Hintz będzie pracować w zespole Karoliny Wierzbińskiej, która od listopada ub.r. jest redaktorem naczelnym serwisów lifestyle’owych firmy.

- Magda to wysokiej klasy specjalistka od wielu lat związana z branżą internetową. Niedawno pokazaliśmy światu nową WP Kobieta, pracujemy nad kolejnymi projektami kontentowymi i serwisami z obszaru lifestyle – komentuje Karolina Wierzbińska.

Poprzednio Magdalena Kowalska-Kotwica była związana z redakcją internetową “Faktów” TVN. Współpracowała również z serwisami Wiadomosciturystyczne.pl, Polskaniezwykla.pl i Medexpress.pl. Wcześniej przez cztery lata pracowała w Radiu Kraków, pełniła tam funkcje reportera i wydawcy programów publicystycznych i lifestyle’owej audycji “Przed hejnałem”. Z mediami jest związana od 11 lat.

Europejski Trybunał Praw Człowieka uznał, że dziennikarz motoryzacyjny Krzysztof Koniuszewski został niesłusznie skazany przez polskie sądy za publikację artykułów, w których nazwał oszustami przedsiębiorców handlujących fałszowanym paliwem – poinformowała Polska Agencja Prasowa.

Trybunał nakazał polskiemu rządowi wypłacenie dziennikarzowi 5 tys. euro zadośćuczynienia za straty moralne. Orzekł bowiem, że dziennikarz motoryzacyjny Krzysztof Koniuszewski został niesłusznie skazany przez polskie sądy za publikację artykułów, w których nazwał oszustami przedsiębiorców handlujących fałszowanym paliwem.

Chodzi o sprawę z 2006 roku, kiedy to Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów (UOKiK) opublikował w internecie czarną listę nieuczciwych sprzedawców paliw o zaniżonej jakości. W sierpniu Koniuszewski opublikował w tygodniu “Auto Świat” serię materiałów na temat szczególnie rażących przypadków, opisując także konsekwencje używania gorszego paliwa dla silników aut. Jeden z artykułów był opatrzony tabelą zatytułowaną “Paliwowi oszuści” – z adresami i nazwami miejsc, gdzie sprzedawane było paliwo niskiej jakości.

W grudniu właściciel jednej z wymienionych tam stacji benzynowych wystąpił przeciwko Koniuszewskiemu z prywatnym aktem oskarżenia o zniesławienie. Twierdził, że artykuły o paliwie niskiej jakości naraziły niesłusznie jego dobre imię. W listopadzie 2009 roku sąd uznał Koniuszewskiego za winnego i skazał na karę grzywny, podkreślając, że dziennikarz powinien być bardziej precyzyjny w swoich sformułowaniach. Wyrok został utrzymany w drugiej instancji w kwietniu 2011 roku. Równolegle toczyło się postępowanie cywilne, w którym przedsiębiorca zażądał od Koniuszewskiego i redakcji jego gazety odszkodowania za doznane straty. Sąd nakazał zapłatę 10 tys. zł.

Koniuszewski poskarżył się do Trybunału w Strasburgu, że takie wyroki polskich sądów stanowią złamanie przysługującego mu prawa do swobody wypowiedzi. Argumentował, że w artykułach przekazał jedynie dostępne publicznie dane pochodzące z Inspekcji Handlowej i UOKiK.

Agora, wydawca tygodnika “Polityka” oraz osoby prywatne sfinansowały powstanie nowego serwisu internetowego OKO.press zajmującego się dziennikarstwem śledczym. Redaktorem naczelnym witryny jest Piotr Pacewicz, były wicenaczelny “Gazety Wyborczej”.

Pierwszymi materiałami opublikowanymi przez OKO.press i przedrukowanymi przez “Gazetę Wyborczą” i “Politykę” są artykuły na temat powiązań biznesowych Edwarda Szydło, męża premier Beaty Szydło, oraz faktycznych kosztów organizacji Światowych Dni Młodzieży w Krakowie. Według dziennikarzy serwisu, władze kościelne i świeckie ukrywają informację o wydatkach ponoszonych na ten cel przez instytucje publiczne.

Redaktorem naczelnym nowego serwisu jest Piotr Pacewicz, były wicenaczelny “Gazety Wyborczej”. Zastępczyniami Pacewicza zostały dziennikarka śledcza “GW” Bianka Mikołajewska oraz Agata Szczęśniak, związana z “Gazetą Wyborczą” i “Krytyką Polityczną”.

W zespole redakcyjnym znaleźli się także Eugeniusz Smolar, Adam Leszczyński (współpracujący z „Gazetą Wyborczą”), Jakub Stachowiak (wcześniej m.in. w “Superwizjerze” TVN), Stanisław Skarżyński (Radio ZET), Kamil Dąbrowa (poprzednio dyrektor radiowej Jedynki, obecnie współprowadzący “Szkło kontaktowe” w TVN24), Magdalena Chrzczonowicz, Kamil Fejfer, Szymon Grela i Filip Konopczyński (publikowali m.in. w „Polska The Times”, “Dzienniku Gazecie Prawnej” i “Dzienniku Opinii”), Tadeusz Markiewicz, Zuzanna Piechowicz i Anna Piekutowska (obie pracują w TOK FM).

OKO.press stawia sobie za cel prowadzenie dziennikarskich śledztw, weryfikowanie informacji krążących w debacie publicznej oraz stymulowanie dyskusji na ważne tematy w internecie, w tym mediach społecznościowych.

- OKO.press to portal sprawdzający fakty i prowadzący dziennikarskie śledztwa, medium społecznościowe i archiwum życia publicznego. Chcemy stać się obywatelskim narzędziem kontroli władzy. Obecnej i każdej następnej – zapowiada redakcja serwisu. – Zwłaszcza obecnej. Populizmowi, prawicowym fundamentalizmom i nacjonalizmowi towarzyszy dziś zalew półprawd, przekłamań, słów wypowiadanych bez odpowiedzialności i sensu. Jak w wielu miejscach na świecie, grozi nam paraliż demokracji – zaznaczają redaktorzy.

OKO.press zamierza codziennie sprawdzać wypowiedzi osób publicznych (polityków, urzędników, liderów życia gospodarczego, rządzących i opozycji), oceniać ich prawdziwość lub fałszywość za pomocą “fałszomierza”. Stosuje 12 zasad sprawdzania: tutaj na wzór nagrodzonego Pulitzerem portalu Politifact – informuje zespół serwisu. – Jesteśmy medium nietypowym. Bez publicystyki, wywiadów i bez komentarzy, podnoszących ciśnienie. Nasze wnioski mogą być kategoryczne, ale ton – analityczny, argumenty rzeczowe. Czasem pozwalamy sobie na odrobinę ironii – dodają twórcy strony.

Wydawcą serwisu jest Fundacja Ośrodek Kontroli Obywatelskiej “Oko”. Jej założycielami są Seweryn Blumsztajn (wieloletni dziennikarz “Gazety Wyborczej”), Helena Łuczywo (menedżerka Agory), Jan Ordyński, Piotr Pacewicz, Jacek Rakowiecki. W Radzie fundacji zasiedli Jerzy Baczyński, Marcin Król, Jacek Kucharczyk, Jarosław Kurski oraz Monika Płatek.

Tak zwana pomostowa ustawa medialna nie zacznie obowiązywać z początkiem lipca, ale nie powstanie luka prawna, bo przepisy tzw. małej ustawy medialnej nie powinny przestać obowiązywać z końcem czerwca. Posłowie z komisji kultury i środków przekazu zdecydowali, że w Radzie Mediów Narodowych będą mogli zasiadać parlamentarzyści.

We wprowadzonej w życie na początku stycznia br. nowelizacji ustawy o mediach publicznych, określanej jako mała ustawa medialna, zapisano, że władze mediów publicznych powołuje i odwołuje w dowolnym momencie minister skarbu państwa. W efekcie szybko nastąpiły zmiany kierownictw większości firm mediów publicznych, co pociągnęło za sobą dalsze zmiany personalne i programowe. W nowelizacji uwzględniono zgłoszoną przez posłów Kukiz 15 poprawkę stanowiącą, że będzie ona obowiązywać tylko do końca czerwca br.

Do tego czasu zespół pod kierownictwem wiceministra kultury Krzysztofa Czabańskiego, rządowego koordynatora ds. reformy mediów publicznych, miał przygotować tzw. dużą ustawę medialną. Składające się na nią projekty trzech ustaw trafiły do Sejmu w kwietniu. Zakładały one przede wszystkim utworzenie Rady Mediów Narodowych powołującej i kontrolującej władze mediów publicznych, które ze spółek prawa handlowego zostaną przemianowane na państwowe osoby prawne, oraz wprowadzenie z początkiem przyszłego roku powszechnej składki audiowizualnej, pobieranej z rachunkiem za prąd i wynoszącej 12-15 zł miesięcznie.

W zeszłym tygodniu Krzysztof Czabański poinformował jednak, że nie ma szans, by proponowane przepisy o składce audiowizualnej zaczęły obowiązywać od 1 stycznia przyszłego roku, ponieważ wymagają notyfikacji z prawem Unii Europejskiej, co może potrwać od 8 do 18 miesięcy. Dlatego do marszałka Sejmu zgłoszono projekt tzw. ustawy pomostowej, zakładającej powołanie Rady Mediów Narodowych.

W zeszłym tygodniu projekt przeszedł pierwsze czytanie w Sejmie, a we wtorek był omawiany przez sejmową komisję kultury i środków przekazu. Podczas jej posiedzenia przedstawiciele biura legislacyjnego zwrócili uwagę, wbrew jednemu z zapisów w ustawie jest mało prawdopodobne, żeby zaczęła obowiązywać 1 lipca, ponieważ poprawki do niej mogą zgłosić senatorowie (a najbliższe posiedzenie Senatu odbędzie się w czwartek w przyszłym tygodniu), ponadto standardem przy takich ustawach jest obowiązywanie 14-dniowego vacatio legis.

Czy to oznacza, że 1 lipca pojawi się luka prawna: przestanie obowiązywać tzw. mała ustawa medialna, a nie wejdzie jeszcze w życie ustawa pomostowa, więc trzeba będzie wrócić do przepisów sprzed tej pierwszej? Według biura legislacyjnego tak nie będzie, ponieważ zapis z małej ustawy o jej wygaśnięciu 30 czerwca jest niezgodny z regułami praktyki prawodawczej i nie ma mocy prawnej.

Zgodnie z zapisami ustawy pomostowej członkami Rady Mediów Narodowych nie mogą być członkowie rządu i Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji oraz władz samorządowych. Posłowie PO i Nowoczesnej na wtorkowym posiedzeniu komisji zgłosili poprawkę, żeby w Radzie nie mogli też zasiadać posłowie i senatorowie, została ona jednak odrzucona w głosowaniu. Odrzucono również poprawki proponujące, żeby skrócić kadencję Rady z sześciu do czterech lat i żeby partie opozycyjne wskazywały kandydatów na połowę jej członków.

Przyjęto natomiast poprawkę mówiącą, że Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji powinna nadal liczyć pięciu członków, a nie jak proponowano trzech.

Według projektu ustawy pomostowej w obecnej postaci Rada Mediów Narodowych będzie powoływana na 6-letnią kadencję, będzie składać się z pięciu członków: trzech powoła Sejm, a dwóch prezydent spośród czterech kandydatów zgłoszonych przez dwa największe kluby opozycyjne w parlamencie (czyli PO i Kukiz 15). Rada będzie powoływać i odwoływać władze mediów publicznych, do których zaliczono też Polską Agencję Prasową, przy czym do niej nie trafią środki z abonamentu radiowo-telewizyjnego.

W przyszłym tygodniu projekt najprawdopodobniej będzie głosowany w Sejmie, a po przyjęciu zostanie przekazany pod obrady Senatu.

We wtorek sejmowa komisja kultury i środków przekazu opowiedziała się też za odrzuceniem sprawozdania z działalności Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w ub.r. Jeśli odrzucą je Sejm i Senat oraz poprze to prezydent, wygaśnie kadencja obecnych członków KRRiT.

Reporter Przemysław Wenerski poinformował, że rozstaje się z programem “Czarno na białym” w TVN 24.

Przemysław Wenerski napisał na Twitterze, że kończy pracę w programie “Czarno na białym” w TVN 24. “5 lat. To był dobry czas, naprawdę. Dziękuję wszystkim, którzy to sprawili. Black & White” – napisał.

Przemysław Wenerski wcześniej pracował w poznańskim oddziale Telewizji Polskiej, był też reporterem w nieistniejącej już stacji TVN Warszawa.

Uruchomiony został serwis sprawdzający fakty i zajmujący się dziennikarstwem śledczym Oko.press. Redaktorem naczelnym jest były zastępca naczelnego “Gazety Wyborczej” Piotr Pacewicz, a jego zastępczynią Bianka Mikołajewska, pisząca ostatnio do “Gazety Wyborczej”, a wcześniej do “Polityki”.

Twórcy serwisu Oko.press tłumaczą, że serwis ma być obywatelskim narzędziem kontroli władzy. Mają w nim być publikowane głównie teksty śledcze i analityczne. “Jesteśmy medium nietypowym. Bez publicystyki, wywiadów i bez komentarzy, podnoszących ciśnienie. Nasze wnioski mogą być kategoryczne, ale ton – analityczny, argumenty rzeczowe. Czasem pozwalamy sobie na odrobinę ironii” – napisano w serwisie.

Wydawcą Oko.press jest Fundacja Ośrodek Kontroli Obywatelskiej “Oko”. Założyli ją: Seweryn Blumsztajn, Helena Łuczywo, Jan Ordyński, Piotr Pacewicz, Jacek Rakowiecki. W Radzie Fundacji są: Jerzy Baczyński, Marcin Król, Jacek Kucharczyk, Jarosław Kurski, Monika Płatek. Wśród współpracowników Oko.press.pl znajdują się m.in. Eugeniusz Smolar, Adam Leszczyński, Kamil Dąbrowa, Michał Sutowski, Jakub Stachowiak.

Powstanie serwisu zostało wsparte przez Agorę, wydawca “Gazety Wyborczej”, spółkę Polityka, wydającej tygodnik “Polityka” i osoby prywatne.