Stowarzyszenie Dziennikarzy RP w Katowicach

Dziennikarze, którzy musieli odejść z Polskiego Radia i Telewizji Polskiej po zmianie ich zarządów, uważają, że dopóki w Polsce istnieją silne, niezależne media prywatne, nawet najlepiej prowadzona propaganda w mediach publicznych nie wyrządzi szkód społeczeństwu.

Zwolnieni dziennikarze o mediach i propagandzie w siedzibie Agory

O sytuacji mediów publicznych po przejęciu w nich władzy przez zarządy wyznaczone przez rząd złożony z polityków Prawa i Sprawiedliwości rozmawiali w czwartek w siedzibie Agory: Piotr Kraśko, były szef “Wiadomości” w TVP 1; Katarzyna Janowska, była dyrektor TVP Kultura; Karolina Lewicka, była dziennikarka m.in. TVP Info; Kamil Dąbrowa, do niedawna dyrektor Pierwszego Programu Polskiego Radia. – Nas nie zwalniają nasi szefowie czy nowe zarządy mediów publicznych, tylko politycy. To pierwsza taka sytuacja w tym kraju – mówił Dąbrowa, nawiązując do tego, że politycy PiS jeszcze przed przejęciem władzy wymieniali nazwiska dziennikarzy mediów publicznych wyznaczonych do zwolnienia.

Dąbrowa ujawnił, że z Polskiego Radia został zwolniony dyscyplinarnie, w związku z tym z dnia na dzień przestał otrzymywać pensję. – Naraziłem wizerunek Polskiego Radia poprzez przeprowadzenie akcji politycznej – mówił Dąbrowa o oficjalnym powodzie wręczenia mu dyscyplinarki. Dodał, że swoich praw musi dochodzić w sądzie. Akcją polityczną na antenie Jedynki miało być granie co godzinę hymnów Polski i Unii Europejskiej.

Katarzyna Janowska i Karolina Lewicka same złożyły wypowiedzenia umów o pracę w TVP. – Kiedy zobaczyłam, że pomysłów, z którymi przyszłam, nie będę mogła kontynuować, odeszłam wraz z kolegami – powiedziała Janowska. Karolina Lewicka natomiast po złożeniu wypowiedzenia nie wiedziała nawet, czy i na jakich warunkach zostało ono przyjęte. – Nie dostałam nawet telefonu zwrotnego – opowiadała wczoraj.

Piotr Kraśko przyznał, że spodziewał się, że będzie musiał rozstać się z TVP. – Było tyle zapowiedzi poważnych polityków, że to się stanie, że byłoby niepoważne z ich strony, gdyby to się nie stało – ironizował Kraśko.

Prowadzący spotkanie Jarosław Kurski, wicenaczelny “Gazety Wyborczej”, zauważył, że informacje w mediach publicznych bardzo się zmieniły i zapytał, czy w Polsce możliwy jest wariant rosyjski, że społeczeństwo zacznie wierzyć w propagandę w mediach. – Nie ma na to szans – uważa Kamil Dąbrowa. – Jesteśmy poważnym krajem i poważnym społeczeństwem – dodał.

Piotr Kraśko zauważył, że w Polsce alternatywą dla mediów publicznych, które mają się zmienić w narodowe, są media prywatne. – Narzekamy na nasze media, ale mamy silne niezależne media prywatne – ocenił.

Uczestnicy wczorajszego spotkania wyrazili zaniepokojenie, że politycy mogą się wkrótce zabrać też za media prywatne, wywierając na nie np. naciski ekonomiczne. Kami Dąbrowa ostrzegł, że wystarczy jedna ustawa przegłosowana w nocy, ograniczająca udziały w mediach w Polsce zagranicznych właścicieli.

Dorota Kania, Jerzy Targalski i Maciej Marosz, autorzy książki “Resortowe dzieci. Służby”, oraz Michał Rachoń otrzymali tegoroczną Nagrodę Główną Wolności Słowa SDP. Dziennikarski Laur trafił do Bronisława Wildsteina za odwagę i rozwagę.

Laureaci nagród SDP 2016

Główna Nagroda Wolności Słowa przypadła autorom drugiej części “Resortowych dzieci” za “publikacje w obronie demokracji i praworządności, demaskujące nadużycia władzy, korupcję, naruszanie praw obywatelskich, praw człowieka”. Wręczając nagrodę kapituła podkreśliła “odważne ujawnienie prawdy o ludziach, bez której niemożliwe jest zrozumienie i zmienianie współczesnej Polski”.

W tym roku Nagrodę Główną Wolności Słowa przyznano również Michałowi Rachoniowi, zastępcy dyrektora Telewizyjnej Agencji Informacyjnej ds. publicystyki, który 18 grudnia 2014 roku jako jedyny transmitował zeznania prezydenta Bronisława Komorowskiego w sprawie “afery marszałkowej”. Pracował wówczas w TV Republika. SDP nagrodziła Rachonia “za ocalenie honoru polskiego dziennikarstwa w sytuacji kiedy inne media informacyjne zawiodły”.

Jury przyznało w tej kategorii trzy wyróżnienia dla: Roberta Sochy (“Superwizjer” TVN) za reportaż “Nie chodziło o okup”, Patrycji Gruszyńskiej-Ruman i Waldemara Kasperczaka (Polskie Radio) za reportaż “Między prawdą a prawdą” oraz dla Beaty Hyży-Czołpińskiej (TVP Historia) za dokument “Obława”.

Dziennikarski Laur SDP otrzymał Bronisław Wildstein za “odwagę, rozwagę i talent wykorzystywane mądrze i szlachetnie”.

Za najlepsze materiały śledcze Stowarzyszenie Dziennikarzy Polskich nagrodziło autorów książki “Sprawa Zientary. Zbrodnia i klęska państwa” Krzysztofa M. Kaźmierczaka i Piotra Talagę, a także dziennikarzy tygodnika “W Sieci” Marka Pyzę i Marcina Wikło, którzy opublikowali w lipcu i sierpniu ub.r. teksty pt. “Zawód prowokator. Taśmy brudnej kampanii”.

Nagroda im. Kazimierza Dziewanowskiego za publikacje o problemach i wydarzeniach na świecie została wręczona Dawidowi Wildsteinowi, autorowi artykułów “Polski cud w Afryce” (“Gość Niedzielny”) oraz “Selfie z  ajfona. I to ma być tragedia?” (“Gazeta Polska”).

SDP nagradzało również publikacje na temat współczesnej cywilizacji i kultury – Nagrodę im. Macieja Łukasiewicza otrzymała Agnieszka Czarkowska za reportaż “Rozstrzelany zegarek” w Radiu Białystok. W tej kategorii kapituła przyznała pięć wyróżnień.

Z kolei Nagrodę im. Janusza Kurtyki wręczono w tym roku Małgorzacie Sawickiej, autorce reportażu “Czerwone maki Gwidona” w Polskim Radiu Lublin. Kapituła, wyróżniając najlepsze publikacje o tematyce historycznej, wskazała ponadto pięciu autorów.

Nagroda im Eugeniusza Kwiatkowskiego za dziennikarstwo ekonomiczne została wręczona Waldemarowi Wiśniewskiemu. SDP nagrodziło jego reportaż dla TVP Łódź pt. “Poślizg niekontrolowany”, a wyróżniło ponadto czterech innych autorów.

Nagradzając redakcje mediów lokalnych SDP wybrało redakcję Kalendarza Beskidzkiego, która otrzymała Nagrodę im Aleksandra Milskiego. Wyróżniono zaś Górnośląski Tygodnik Regionalny “Echo”.

Tegoroczna Nagroda im. Stefana Żeromskiego za publikacje o tematyce społecznej powędrowała w ręce Magdaleny Piejko, Roberta Krauza i Kuby Pietrzaka za film “Tam gdzie da się żyć”. Wyróżnionych zostało pięciu autorów.

Nagrodę im. Kazimierza Wierzyńskiego za publikacje o tematyce sportowej otrzymał Mariusz Kamiński, autor reportażu “Wyścig” w Polskim Radiu Lublin.

Za fotoreportaż wykonany 9 lutego 2015 r. w Jastrzębiu Zdroju Nagrodą im. Erazma Ciołka nagrodzono Andrzej Grygiela, fotoreportera PAP.

Nagrodę im. prof. Stefana Myczkowskiego za publikacje o problemach ochrony środowiska otrzymali Alicja Grzechowiak (“Dona”, TVP Białystok) oraz Maciej Kuciel i Daniel Liszkiewicz (“Z Huty Katowice do starej cegielni”, “Superwizjer” TVN).

Nagroda specjalna Fundacji Solidarności Dziennikarskiej SDP została przyznana Teresie Kaczorowskiej, autorce książki “Obława Augustowska”. – Z wielkim uznaniem za podjęcie tematu niezwykle ważnego, a zaniedbanego już przez 70 lat  przez dziennikarzy, pisarzy i filmowców – argumentowało tę decyzję SDP.

Swoje nagrody, wzorowane na amerykańskiej nagrodzie Pulitzera, SDP przyznało po raz 16. W tym roku do konkursu zgłoszono 290 publikacji prasowych, radiowych i telewizyjnych.

Były szef “Wiadomości” TVP1 Piotr Kraśko i była reporterka tego programu Justyna Dobrosz-Oracz wspólnie pracują nad książką poświęconą zeszłorocznym kampaniom wyborczym, które doprowadziły do zmiany władzy w Polsce.

- Będzie to opowieść o dwóch przełomowych kampaniach wyborczych, o tym które ich elementy i jakie momenty przesądziły ostatecznie o wyniku wyborów – mówi w rozmowie z Wirtualnemedia.pl Piotr Kraśko.

W książce znajdą się wywiady z politykami różnych partii, w tym szefami poszczególnych sztabów wyborczych, którzy odpowiadali za dwie ubiegłoroczne kampanie: prezydencką i parlamentarną. Będzie ona też próbą analizy, dlaczego zeszłoroczne wybory zakończyły się  zwycięstwem Andrzeja Dudy i PiS-u.

Książka ma ukazać się jeszcze w tym roku, najprawdopodobniej jesienią.

Piotr Kraśko z początkiem stycznia br. rozstał się z Telewizją Polską, w której pracował 25 lat. Ostatnio był tam szefem i prowadzącym „Wiadomości” TVP1, a wcześniej m.in. korespondentem zagranicznym. Ma na koncie kilka książek, m.in. “Rok reportera” i “Smoleńsk – 10 kwietnia 2010”.

Justyna Dobrosz-Oracz została zwolniona z TVP po 13 latach pracy – najpierw w roli reporterki “Teleexpressie”, a potem w “Wiadomościach”.

Rada programowa Telewizji Polskiej przyjęła uchwałę, w której zwraca uwagę na stronniczy i propagandowy charakter kilku ostatnich wydań “Wiadomości”. Członkowie rady polecili przeprowadzenie profesjonalnego monitoringu serwisu Jedynki przez zewnętrzy organ.

Rada programowa Telewizji Polskiej przeanalizowała wydania „Wiadomości” z konkretnych dni – 15, 19 i 20 stycznia. Członkowie RP zwrócili uwagę na sposób doboru informacji do serwisu oraz sposób ich przekazywania, zarzucając redakcji „Wiadomości” uprawianie rządowej propagandy.

- Zgodnie z art. 21 ust. 1 Ustawy o radiofonii i telewizji programy mediów publicznych powinien cechować pluralizm, bezstronność, wyważenie oraz innowacyjność oraz wysoka jakość i integralność przekazu. “Wiadomości” nie mogą zatem uprawiać propagandy, nie mogą być rządowe lub partyjne – napisano w uchwale.

- Selekcją czy wymową prezentowanych informacji najłatwiej kształtuje się opinie publiczną. W warstwie informacyjnej najłatwiej też o jakieś niedopatrzenia – wyjaśnia portalowi Wirtualnemedia.pl cel podjętej uchwały posłanka Iwona Śledzińska-Katarasińska, przewodnicząca rady programowej TVP.

W opinii rady programowej we wskazanych w uchwale wydaniach “Wiadomości” nie było pluralizmu. – 19 stycznia w sześciu materiałach na siedem znalazły się negatywne przekazy na temat Niemiec. W takich proporcjach to już manipulacja i wypaczenie – opisuje Iwona Śledzińska-Katarasińska. Cztery dni wcześniej tematem dnia było obniżenie ratingu Polski przez agencję Standard & Poor’s. – Cała Polska była tym zaskoczona, natomiast w “Wiadomościach” poświęcono temu zaledwie kilka sekund – dodaje posłanka PO.

Rada programowa jest zdania, że “Wiadomości” powinny zostać poddane profesjonalnemu monitoringowi treści, ponieważ są oznaki, że mogą być stronnicze. Okazjonalnie może się tym zająć Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji, natomiast rada zaleciła zarządowi Telewizji Polskiej zlecenie monitoringu zewnętrznemu ośrodkowi.

Rada programowa TVP liczby 15 osób. Przewodniczącą jest posłanka PO Iwona Śledzińska-Katarasińska, zaś jej zastępcą – Tomasz Kalita z SLD. W skład wchodzi również dwoje posłów PiS.

W redakcji programu od początku br. nastąpiły duże zmiany personalne: po odejściu Piotra Kraśki szefową została Marzena Paczuska, zwolniono prowadzącą Beatę Tadlę, Dianę Rudnik przesunięto do TVP Info, pożegnano się też z reporterami i wydawcami, m.in. Piotrem Jaźwińskim, Grzegorzem Sajórem, Elżbietą Byszewską, Jackiem Tacikiem, Justyną Dobrosz-Oracz, Mileną Kruszniewską i Magdaleną Karpińską.

Nowymi prowadzącymi zostali Danuta Holecka i Michał Adamczyk, a reporterami: Jarosław Olechowski, Klaudiusz Pobudzin, Małgorzata Wiśniewska, Marcin Tulicki oraz Bartłomiej Graczak.

Stowarzyszenie Dziennikarzy Polskich przyznało wczoraj swoje doroczne nagrody.

Nagrodę Główną Wolności Słowa SDP otrzymali: Dorota Kania, Jerzy Targalski i Maciej Marosz za książkę „Resortowe dzieci. Służby”, a także Michał Rachoń za przeprowadzoną smartfonem transmisję w Telewizji Republika z zeznań prezydenta Komorowskiego w sprawie tzw. afery marszałkowej. Laur SDP 2015 otrzymał Bronisław Wildstein za “odwagę, rozwagę i talent wykorzystywane mądrze i szlachetnie”.

Dwie równorzędne Nagrody Watergate za dziennikarstwo śledcze dostali: Krzysztof M. Kaźmierczak i Piotr Talaga za książkę “Sprawa Ziętary. Zbrodnia i klęska państwa” oraz Marek Pyza i Marcin Wikło za teksty “Zawód prowokator; taśmy brudnej kampanii” (“W Sieci”).

Nagroda im. Kazimierza Dziewanowskiego za publikacje o problemach i wydarzeniach na świecie przypadła Dawidowi Wildsteinowi za “Polski cud w Afryce” (“Gość Niedzielny”) oraz “Selfie z ajfona. I to ma być tragedia?” (“Gazeta Polska”). Nagrodę im. Macieja Łukasiewicza za publikacje na temat współczesnej cywilizacji i kultury otrzymała Agnieszka Czarkowska (“Rozstrzelany zegarek”, Radio Białystok). Nagrodą im. Janusza Kurtyki za publikacje o tematyce historycznej uhonorowano Małgorzatę Sawicką (“Czerwone maki Gwidona”, Polskie Radio Lublin). Nagrodę im. Eugeniusza Kwiatkowskiego za dziennikarstwo ekonomiczne dostał Waldemar Wiśniewski (“Poślizg niekontrolowany”, TVP Łódź). Nagroda im. Aleksandra Milskiego dla redakcji mediów lokalnych przypadła redakcji “Kalendarza Beskidzkiego”. Nagrodę im. Stefana Żeromskiego za publikacje o tematyce społecznej dostali Magdalena Piejko, Robert Krauz i Kuba Pietrzak za film “Tam gdzie da się żyć” (“Gazeta Polska”). Nagrodę im. Kazimierza Wierzyńskiego za publikacje o tematyce sportowej otrzymał Mariusz Kamiński (“Wyścig”, Polskie Radio Lublin). Nagrodę im. Erazma Ciołka za fotografię społecznie zaangażowaną otrzymał Andrzej Grygiel (fotoreportaż wykonany w Jastrzębiu-Zdroju dla PAP), Nagrodę im. Eugeniusza Lokajskiego za fotografię sportową – Daniel Frymark (fotoreportaż “Tanie ściganie”, portal Radio Weekend i “Gazeta Wyborcza”), Nagrodę im. prof. Stefana Myczkowskiego za publikacje o problemach ochrony środowiska – Alicja Grzechowiak (“Dona”, TVP Białystok), a także Maciej Kuciel i Daniel Liszkiewicz (“Z Huty Katowice do starej cegielni”, Superwizjer TVN).

Nagrodę specjalną Fundacji Solidarności Dziennikarskiej SDP przyznano Teresie Kaczorowskiej, autorce książki “Obława augustowska” (Wydawnictwo Bellona) za “podjęcie tematu niezwykle ważnego, a zaniedbanego już przez 70 lat przez dziennikarzy, pisarzy i filmowców”.

Stowarzyszenie Dziennikarzy Polskich wręczyło swoje coroczne nagrody. Nagrodę Główną Wolności Słowa SDP otrzymali: Dorota Kania, Jerzy Targalski i Maciej Marosz za książkę “Resortowe dzieci. Służby”, a także Michał Rachoń za “Relację na Żywo z zeznań Prezydenta Komorowskiego w sprawie Afery Marszałkowej”.

Główna Nagroda Wolności Słowa (za publikacje w obronie demokracji i praworządności, demaskujące nadużycia władzy, korupcję, naruszanie praw obywatelskich, praw człowieka) otrzymali: Dorota Kania, Jerzy Targalski, Maciej Marosz za książkę “Resortowe dzieci. Służby” (Wydawnictwo Fronda) – za odważne ujawnienie prawdy o ludziach, bez której niemożliwe jest zrozumienie i zmienianie współczesnej Polski oraz Michał Rachoń za “Relacja na Żywo z zeznań Prezydenta Komorowskiego w sprawie Afery Marszałkowej” (Telewizja Republika). Nagrodę uzasadniono „ocaleniem honoru polskiego dziennikarstwa w sytuacji kiedy inne media informacyjne zawiodły”.

Jury przyznało również trzy wyróżnienia: Robert Socha – “Nie chodziło o okup” (TVN, “Superwizjer”), Patrycja Gruszyńska-Ruman, Waldemar Kasperczak – “Między prawdą a prawdą” (Polskie Radio Program 1), Beata Hyży-Czołpińska – “Obława” (TVP Historia).

Nagrodę Watergate za dziennikarstwo śledcze otrzymali: Krzysztof M. Kaźmierczak , Piotr Talaga – “Sprawa Zientary. Zbrodnia i klęska państwa” (Wydawnictwo Zysk S-ka) oraz Marek Pyza, Marcin Wikło – “Zawód prowokator; taśmy brudnej kampanii” (“wSieci”). Wyróżnienia otrzymali: Anita Gargas, Cezary Gmyz – “Taśmy trzeciej władzy – sędziowskie układy” (Telewizja Republika), Marta Bilska, Mikołaj Podolski – cykl “Krystian jestem, zostań moją dziwką”; “Ofiara gangu sutenerów” (magazyn “Reporter”) oraz Tomasz Patora – “Przychodzę na grób kogoś innego” (TVN, “Superwizjer”).

Nagrodę im. Kazimierza Dziewanowskiego za publikacje o problemach i wydarzeniach na świecie otrzymał Dawid Wildstein – “Polski cud w Afryce” (“Gość Niedzielny”) oraz “Selfie z ajfona. I to ma być tragedia?” (“Gazeta Polska”) . Wyróżnienia otrzymali: Tomasz Sekielski – “Albania. Zemsta Krwi” (TVP 1, “Po prostu”), Martyna Wojciechowska, Katarzyna Białek – “Ukrzyżowana” (TVN) oraz “Ludzie duchy” (TTV), Elżbieta Królikowska-Evis – “Róg Piccadilly i Nowego Światu” (Wydawnictwo Słowa i Myśli) oraz Agnieszka Czyżewska-Jacquemet – “Życie na Maxa” (Polskie Radio Lublin).

Nagrodę im. Macieja Łukasiewicza za publikacje na temat współczesnej cywilizacji i kultury otrzymała Agnieszka Czarkowska – “Rozstrzelany zegarek” (Radio Białystok). Wyróżnienia otrzymali: Monika Małkowska – “Mafia bardzo kulturalna” (“Rzeczpospolita Plus Minus”) , Iwona Konieczna – “Rozsądny humanitaryzm” (Konieczna.eu), Dagmara Drzazga – “Dante odrodził się w Katowicach” (Miesięcznik Społeczno – Kulturalny “Śląsk”), Mariusz Kamiński – “Margita” (Polskie Radio Lublin), Michał Fuja – “Życie w romskiej osadzie” (TVN, “Superwizjer”).

Nagrodę im Janusza Kurtyki za publikacje o tematyce historycznej otrzymała Małgorzata Sawicka – “Czerwone maki Gwidona” (Polskie Radio Lublin). Wyróżnienia otrzymali: Portal Polskiego Radia: serwisy internetowe: jankarski.polskieradio; radiosolidarność.plolskieradio.pl; gulag.polskieradio.pl; Ewelina Karpińska-Morek – “150 kobiet z Auschwitz. Czarna transakcja farmaceutycznego giganta” (fakty.interia.pl), Irena Świerdzewska – “Obóz w Pomiechówku” (“Tygodnik Idziemy”) , Grzegorz Wąsowski – “Szkice o Żołnierzach Wyklętych i współczesnej Polsce” (Wydawnictwo LTW), Renata Botor-Pławecka – “Wiózł więźniów w marszu śmierci” („Górnośląski Tygodnik Regionalny Echo”).

Nagrodę im. Eugeniusza Kwiatkowskiego za dziennikarstwo ekonomiczne otrzymał Waldemar Wiśniewski – “Poślizg niekontrolowany” (TVP Łódź). Wyróżnienia otrzymali: Mirosław Wlekły – “Błyskotki cioci Unii” (“Duży Format”, “Gazeta Wyborcza”) Andrzej Dryszel ps. Andrzej Leszyk – “Przedwyborcze bicie w Skoki” (“Dziennik Trybuna”), Andrzej Tomczak –”Bezrobotni drugiego profilu” (TVP20, Grzegorz Kuczek – “Ile składki w składce” (TVN”, “Uwaga!”) .

Nagrodę im. Aleksandra Milskiego dla redakcji mediów lokalnych otrzymała Redakcja “Kalendarza Beskidzkiego”. Wyróżnienie otrzymał “Górnośląski Tygodnik Regionalny „Echo”.

Nagrodę im. Stefana Żeromskiego za publikację o tematyce społecznej otrzymali Magdalena Piejko, Robert Krauz, Kuba Pietrzak – film “Tam gdzie da się żyć” (Tygodnik “Gazeta Polska”). Wyróżnienia otrzymali: Edyta Krześniak – “Transport medyczny. Czy tanio znaczy dobrze?” (TVN, “Uwaga!”), Artur Borzęcki – “Huczne szkolenie radnych” (Polsat, Redakcja “Interwencji”), Olivia Drost – “Poprawka z dermatologii” (miesięcznik “Głos Chełmżyński”), Ewa Tylus – “Depczą godność ludzi” (tygodnik “Nasza Polska”) , Olga Bierut – “Droga premier Ewo, wychowałam piętnaścioro dzieci, proszę o emeryturę” (“Gazeta Wyborcza”, “Duży Format”).

Nagrodę im. Kazimierza Wierzyńskiego za publikacje o tematyce sportowej otrzymał Mariusz Kamiński – “Wyścig” (Polskie Radio Lublin). Wyróżnienia otrzymali: Wojciech Królikowski – “Jak Gerard pokonał Lwa” (TVP Katowice), Dariusz Faron – “Być jak Hiob” Eurosport.onet.pl, 16 kwietnia 2015 r. (trzeciego wyróżnienia zabrakło w komunikacie – przyp. red.).

Nagrodę im. Erazma Ciołka za fotografię społecznie zaangażowaną otrzymał Andrzej Grygiel za fotoreportaż wykonany 9 lutego 2015 r. w Jastrzębiu Zdroju (Serwis PAP).

Nagrodę im. Eugeniusza Lokajskiego za fotografię sportową otrzymał Daniel Frymark – fotoreportaż “Tanie ściganie” (Radio Weekend – Portal i “Gazeta Wyborcza”, “Duży Format”).

Nagrodę im. prof. Stefana Myczkowskiego za publikacje o problemach ochrony środowiska otrzymali: Alicja Grzechowiak – “Dona” (TVP Białystok) i Maciej Kuciel, Daniel Liszkiewicz – “Z Huty Katowice do starej cegielni” (TVN, “Superwizjer”). Wyróżnienia otrzymali: Mirosław Dragon – “Ballada o wycinaniu lasu w okolicy Wołczyna”, “Nie widzą, nie słyszą, nie mówią” (“Nowa Trybuna Opolska”), Łukasz Kowalski – “Pył nas zabija” (“Reporter Polski” w TVP2 oraz “Magazyn Reporterów” w TVP Katowice).

Nagrodę specjalną Fundacji Solidarności Dziennikarskiej SDP otrzymała Teresa Kaczorowska, autorka książki “Obława Augustowska” (Wydawnictwo Bellona).

Z kolei Bronisław Wildstein otrzymał Laur SDP za odwagę, rozwagę i talent wykorzystywane mądrze i szlachetnie. Laur SDP ma być wyrazem najwyższego uznania dziennikarzy – dla dziennikarzy, uznania dla autorytetów zawodowych, etycznych, najwyższej klasy profesjonalizmu.